Pamiętnik narkomanki

Życie jest nam dane. Mamy żyć dla samego życia. Dla cierpienia. śmierć ma zakończyć nasze cierpienie, więc dlaczego tak się jej boimy? Jesteśmy niczym, a ciągle wmawiamy sobie, że jesteśmy kimś.

Zawsze chciałam być wolnym człowiekiem, a stałam się niewolnikiem pełnej strzykawki.

W samotności pragnę samotności.

Wszyscy „silni” bardzo szybko upadają, kiedy życie da im kopa.

Wydawało mi się, że jestem wolna, bo robię to, co chcę. Dziecinne marzenia.

W tym cholernym życiu potrzebna jest miłość. Bez niej jest wieczna pustka, która dusi, zabija, męczy. I wtedy nie możemy być sobą. Jest się dla siebie zupełnie obcym. Tak zupełnie i bez reszty obcym dla samego siebie.

Umiem już mówić bez słów, tylko kto mnie zrozumie?

Żyję ot tak sobie, jak przelotny ptak ze złamanym skrzydłem. Nie mogę pofrunąć dalej.

Wystarczy gest, słowo by zranić tak boleśnie, zniszczyć szansę, cienką nić porozumienia. Skąd w ludziach tyle zawiści? A może to lęk wyrażony agresją?

W narkomanii nie ma miejsca na przyjaźń – są tylko układy.

Zawsze byłam inna, ale teraz jestem inna inaczej.

W te cudowne noce rozbudzają się wieczne tęsknoty za miłością. Lękam się bliskości. Jestem jeszcze zagubionym dzieckiem.

Zaczęłam się bać. Nie wiem czego. I to jeszcze bardziej mnie przeraża.

Tym, co odeszli, tylko pamięć, gdy ma kto pamiętać…

To takie proste, zaćpać, spaść, stoczyć się, umrzeć. Nie ma nic prostszego w naturze ludzkiej.

Są podobno granice, których nie wolno przekraczać. Ja mam wrażenie, że przekroczyłam je wszystkie.

Trzeba tylko pokochać siebie, wyzbyć się nienawiści do świata.

Są to strome schody do nieba, wąskie i bez oparcia. Możesz iść prosto w górę, nie oglądając się za siebie. Kiedy utracisz równowagę, zranisz się boleśnie lecąc w dół. I zaczynasz wędrować od nowa, jeżeli masz jeszcze siły. Nie możesz się zatrzymać – nie da się żyć ani ustać na żadnej krawędzi, trzeba kroczyć lub spaść. I tak do końca życia.

Taki już jest człowiek, że nie chce pewnych rzeczy pojąć, kiedy trzeba.

Stan posiadania Barbary R.:

Mam psa, pisanie i prochy zalecone przez psychiatrę.

Mam rodziców, którzy mnie kochają bezgranicznie.

Mam trochę przelotnych koleżanek.

Mam miłość.

Mam głupią nadzieję, że może jeszcze warto pożyć.

Samotność mam i bezsenne noce.

I szaleństwo posiadam.

Jestem taka bogata…

Po co żyjesz na tym świecie, jeżeli nic z tego świata ci nie pasuje?

Skąd się bierze w człowieku tyle siły, kiedy wydaje się zupełnie przegrany, stracony, omotany tysiącami sprzeczności, nasłuchuje i wyłapuje jedną dźwięczna nutę, która go prowadzi w życie, trochę po omacku, lecz dobrą drogą.

Świata nie da się zmienić, ale zawsze można zmienić siebie.

Słowa – rany nie gojące się.

Kiedyś nadchodzi rozpacz, niepojęta i wszechogarniająca, życie staje się bezużyteczną rzeczą, pozbawioną istotnego sensu panującego nad całością.

Tak już ma być zawsze: poranek, gdy nie chce się wstawać, zmierzch, kiedy nie chce się jeszcze umierać, wieczór pełen obaw, niekończące się noce udręk. Już płakać nie potrafię, chyba nie potrafię. A kochać? Gdzie podziało się moje uczucie miłości? Boże, co ja z sobą zrobiłam.

Samotne umieranie jest lepsze niż samotne przeżywanie.

Sposób na przetrwanie – milczenie.

Sposób na życie – przetrwanie.

Sposób na milczenie – śmierć.

Samotność jest zniewalająca, zabija miłość, zabija osobowość.

Nie chcę być znowu ciekawym przypadkiem, beznadziejnym przypadkiem rokującym poprawę, przypadkiem w ogóle. Nie chcę być czubkiem, psychotropkiem, stukniętą wariatką. I nie chcę być normalna w waszym nienormalnym świecie.

Milczenie jest najcięższą bronią.

Możliwe, że wszystko kręci się wokół pieniądza i dupy, ale nie chcę takiego życia.

Nigdy tak mocno nie pragnęłam przyjaciela, kochanka, miłości jak jednego zastrzyku.

Miłość to fizjologiczna psychoza. Całkowite zawężenie procesów poznawczych i intelektualnych. Zaburzenie świadomości. Rozszczepienie emocji i działania. Bywa nieuleczalna.

Na ile można poznać drugiego człowieka? Na tyle, ile on sam pozwala.

Muszę się sama wyzwolić. Może wtedy uwierzę, że istnieję.

Ludzie w małym miasteczku żywią się plotkami jak planktonem. Konsumują, przeżuwają i trawią w majestacie. Smakują mnie. Jak mnie przetrawią i zatrują się, będę mogła zaistnieć w ich świadomości jako swoja. Na razie usiłują mną manipulować by załatwić swoje stare porachunki.

Nie ma ludzi niebezpiecznych dla otoczenia. To otoczenie jest dla nich niebezpieczne. Oni tylko się bronią.

Ludzie nie są przygotowani do przyjęcia spełnionych marzeń.

My jesteśmy zapomnianym światem.

Kiedy ogarnia mnie rozpacz, mam ochotę rzucić to wszystko, wyjść, pobiec przed siebie, donikąd.

Nie wiem, co się ze mną dzieje i czekam na kolejny strzał, żeby to minęło. Nie ćpam już dla przyjemności, ćpam, żeby nie czuć.

Należymy do innych światów. Ja jestem stamtąd, czyli znikąd.

Moje życie – jedno wielkie, niedokończone samobójstwo.

Każde wspomnienie niesie ze sobą ukłucie śmierci.

Moim rakiem jest morfina.

Niekiedy mam wrażenie, że przegrałam swoją walkę o życie, chociaż żyję. Nie ma dla mnie ratunku, bo pozostało mi tylko poczucie bezsensu trwania wśród żywych.

Jestem szalona, ale w tym szaleństwie jest niesamowita metoda, która trzyma wszystko w całości.

Miłość niesie w sobie ogromny ładunek tajemnej siły, mocy, które wynosi poświęcenie ponad majestat Boga, prawa, społeczeństwa. To za jej sprawą jesteśmy pokorni, wytrwali, silni i ulegli, upadamy i podnosimy się, żyjemy, przebaczamy.

Nie wiem, kim jestem i czuję to.

Nigdy nie można odkryć się do końca. Im więcej wiem tym więcej nie wiem. Nadmiar wiadomości budzi tysiące wątpliwości, które nigdy by nie powstały, gdybym milczała.

Lubię samotność, ale niekiedy mam jej już dosyć. Wtedy szukam ludzi, by ponownie się zniechęcić.

Czy wiara jest samooszukiwaniem?

Czuję pustkę, jakby nic nie było przede mną i poza mną. Nie rozumiem swego JA.

Ciągle mi brakuje odwagi do życia lub samobójstwa.

Chciałam być mocna, a byłam niczym.

Im bardziej pęd ku życiu zostaje zablokowany, tym silniejszy jest pęd ku zniszczeniu.

Czym jest samotność? Buntem? Pokorą? Lękiem? Winą?

Hemingway napisał, że człowiek nie jest stworzony do klęski. A przecież i on popełnił samobójstwo.

Ile może być krzyku w milczeniu?

Czy modlitwy bywają wysłuchane?

Jakie są granice samotności?

Dlaczego trzeba kłamać? By robić to, na co ma się ochotę, a dorośli nie pozwalają, oni w ogóle nie orientują się, co się z nami dzieje.

Czuję, że zaczynam nienawidzić. Nienawidzić siebie.

Dlaczego wszystko obraca się przeciwko mnie? Bo sama jestem przeciwko sobie. Niszczę się systematycznie, nie daję sobie żadnej szansy. Dokonuję okrutnego mordu na sobie.

Czas zatrzymał się w zniszczonym mózgu i tworzy fałszywą wizję prawdy.

Idę ulicą – puste miejsca

Płaczę – puste słowa

Wierzę – puste myśli

I na cmentarzu –

puste groby.

Jestem dzieckiem lęku. Jestem dzieckiem śmierci, którą noszę w sobie. Jestem swoją własną samozagładą. Ale jeszcze jestem.

Gubię się w moim lęku.

Jak można przetrwać noc, taką noc, gdzie wszystko jest ostateczne i nieodwracalne? I nie można umrzeć. I trzeba tu być. Dlaczego musiałam umrzeć za życia?

Czasami tylko czuję, że zawadzam, że nie tutaj moje miejsce, nie wśród tych ludzi.

Choruję na śmierć. W żyłach lęk krąży zamiast krwi.

Ja tylko walczę o siebie.

Ja tylko nie chcę umierać.

Ja tylko pragnę pokochać.

Jak nie dać się sobie, jak walczyć ze sobą, co w sobie zabić, by inne żyło?

Ćpun wierzy w to, co mówi, tylko za minutę myśli już całkiem coś innego, bo osaczyło go pragnienie narkotyku, które wszystko niweczy.

Czy wytrzymam swoją samotność z wyboru?

Jasność bez światła,

Ciemność bez mroku.

Każdy z nas nosi w sobie niespełnioną

miłość.

Jestem samotnością

Jestem wolnością.

Jestem lękiem.

Jestem psychologiem.

Jestem schizofreniczką.

Jestem narkomanką.

Jestem człowiekiem.

Kim jestem?

Bo jaki jesteś ty, mój świecie? Niby wszystko takie proste, wszystko ma swoje określone miejsce. Tylko, że ja nic z tego nie rozumiem albo rozumiem, kiedy jest już za późno.

A może nie trzeba mówić? Może trzeba coś zrobić?

Być spadającą gwiazdą w czyichś marzeniach i spełniać każde życzenie.

Brak wiary w siebie jest początkiem końca w życiu narkomana.

Boję się mówić. Zapomniałam, jak się mówi. Nie wiem, kim jestem, ale nie wiem też, kim oni są.

Bunt nadaje życiu wartość.

Budzi się we mnie tyle emocji nie znanych wcześniej, które trzeba oswoić w różnych konfiguracjach i które zderzają się ze sobą jak nieobliczalne cząstki atomu. Tysiące nieprzewidzianych eksplozji o różnej sile.

Ból istnienia jest do wytrzymania. Nie do wytrzymania jest ból nieistnienia.

Cały świat jest naćpany.

A jednak muszę godzić się nieustannie z własnym buntem, rozgniewanym sercem, okaleczonym ciałem, chorą duszą, samotnymi powrotami. Trzeba się z tym pogodzić, bo nie ma innej drogi.

Ach, te bezsenne noce, kiedy w ciemnościach na wyciągnięcie dłoni dotykam swego lęku.

Bo narkomani mają piekło na ziemi, czyściec przechodzą w momencie śmierci, cała trucizna uwalnia się w ostatnim oddechu. I potem mają swoją wymarzoną, wyczekaną i wyćpaną szczęśliwość.