Słowa – rany nie gojące się. Kiedyś nadchodzi rozpacz, niepojęta i wszechogarniająca, życie staje się… — Barbara Rosiek
Słowa – rany nie gojące się.
Kiedyś nadchodzi rozpacz, niepojęta i wszechogarniająca, życie staje się bezużyteczną rzeczą, pozbawioną istotnego sensu panującego nad całością.
Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Życie jest nam dane. Mamy żyć dla samego życia. Dla cierpienia. śmierć ma zakończyć nasze cierpienie, więc dlaczego tak się jej boimy? Jesteśmy niczym, a ciągle wmawiamy sobie, że jesteśmy kimś.
Zawsze chciałam być wolnym człowiekiem, a stałam się niewolnikiem pełnej strzykawki.
W samotności pragnę samotności.
