Barbara Rosiek
Cytaty
Życie. Nigdy nie sądziłam, że to takie niesamowite słowo. Niepojęte. Cztery lata czekali, aż się potknę i przewrócę.
Szatan zapładniał mnie czasami, ale wywoływałam sztuczne poronienia bez żadnego poczucia winy.
Zabijano mnie, by mnie ratować, ratowano mnie, by mnie dobijać.
Tadeuszu, jestem wkurwiona na samą siebie, nie sądziłam, że to tak głęboko siedzi.
Trzeba być odpowiedzialnym do końca, nawet za własne samobójstwo.
Siedzenie tutaj jest najbardziej wysublimowaną formą masochizmu, samoudręczenia.
Spośród trzech możliwych dróg, Tadeuszu: samorozwojem, samobójstwem i schizofrenią, wybrałam dwie – samobójstwo i schizofrenię. I ostatecznie, w psychozie, popełniłam samobójstwo.
To jest jak sen, który powraca i realizuje ciąg dalszy.
Wybrańcy Boga żyją tak krótko.
Zrobiła mi się odleżyna na pięcie.
Żyć trzeba, być trzeba. Tylko dlaczego, no dlaczego to wszystko trzeba? Ja i Ja, i Ja, i Ja, obok mój cały świat.
Wtedy szatan od razu kusił do samobójstwa albo do fizycznego zbliżenia z nim. Miałam orgazm.
