Cytaty o relacjach międzyludzkich

Człowiek porusza się zawsze w tym samym kręgu osób, choćby nie wiem ile robił obrotów.

Związki to kiepska recepta na poczucie braku sensu w życiu. Przynajmniej dla mnie.

Jeśli sprawdzianem umiejętności postępowania z innymi jest zdolność uśmierzania ich przykrych emocji, to uspokojenie kogoś, kto szaleje z wściekłości, jest zapewne dowodem największego mistrzostwa.

Przenosimy i łapiemy od siebie nawzajem nastroje w ramach czegoś, co urasta do swego rodzaju podziemnej gospodarki psychiki, w której pewne kontakty bywają trujące, inne zaś pożywne i lecznicze. Ta wymiana emocjonalna odbywa się na ogół na subtelnym, niemal niedostrzegalnym poziomie; sposób, w jaki sprzedawca powie nam „dziękuję”, może sprawić, że poczujemy się zlekceważeni, urażeni albo autentycznie mile widziani i cenieni. Chwytamy jedni od drugich uczucia zupełnie tak, jak gdyby były one jakimś rodzajem wirusów społecznych.

Nie traktuj ludzi według tego, jacy ci się wydają, ale według tego, jacy twoim zdaniem mogliby się stać.

Choćby się ktoś nie wiem jak starał mieć jedno życie, inni zobaczą w nim tysiąc innych, i dlatego nie można uniknąć zadawania sobie nawzajem cierpienia.

Ludzie gubią się nawzajem, dłoń wyślizguje się z dłoni w tłumie.

Mimo to wierzę, że prawdziwą receptą na sukces każdego związku jest nie tyle zgodność, ile miłość. Gdy kogoś kochasz, wszystko staje się możliwe.

Przekonanie, że partner wszystkiego się domyślił lub z czasem domyśli, to jedna z potężnych trucizn.

Wiele osób wiąże się nie tyle z drugą żywą istotą, co ze swoimi marzeniami i pragnieniami związanymi z jakąś osobą.

Świat jest taki, jaki wierzysz, że jest. Urzeczywistniasz swój świat dzięki relacjom, jakie budujesz w świecie.

Czasem wystarczy zadać sobie pytanie, czy to, czego doświadczam, jest faktem, czy też jest to moja interpretacja faktów. Co naprawdę widzę, co usłyszałem, czy znam prawdziwe intencje partnera? Skąd wiem, że jego potrzeby, motywacje i powody są właśnie takie, a nie inne? Wystarcza chwila autorefleksji – kilkusekundowe zatrzymanie automatycznego wzorca i nawykowych ocen. Wówczas nie można przegapić momentu, w którym zaczynamy dostrzegać realnego człowieka zamiast jego obrazu na naszym ekranie projekcyjnym lub w lustrze, które odbija nasze własne założenia i wzorce.