Lęk

Cywilizacja - to władza nad światem, kultura - to miłość do świata.

Dekalog we wszystkich religiach jest podobny.

Człowiek nie może żyć tylko miłością i wyrzec sie prawa zachowania własnego życia. Taka postawa doprowadziłaby go niechybnie do śmierci.

W lęku kurczymy się, w miłości rozszerzamy. I tylko miłość może zwyciężyć lęk przed śmiercią.

Człowiek, który kocha, nie chce władać przedmiotem swoich uczuć, chce być z nim razem, złączyć się z nim we wspólnocie przeżyć. Złączenie jest celem miłości, i to nie tylko złączenie fizyczne, lecz też psychiczne.

Zwykle u największych nawet pesymistów istnieje choćby cień nadziei. Nadzieja bowiem jest warunkiem życia; musi istnieć wiara w przyszłość, gdyż życie jest ustawicznym dążeniem do przyszłości.

Człowiek rozwija się przez całe życie, ale jednak to, co nabył w dzieciństwie, pozostaje zasadniczą wytyczną na dalszy ciąg jego nieraz zmiennej i burzliwej historii.

Dziecko jest dla siebie kosmosem.

Zmiana nieznanego w znane, przyszłości w przeszłość, wymaga wysiłku i odwagi.

Przyszłość jest chaotyczna i niepewna, gdyż chaos i niepewność tkwi w samym człowieku.

Nie można swej przeszłości wyciąć, jak wycina się nieudany kadr filmu.

Cel transcendentny ma zawsze w sobie podkład miłości, gdyż miłość właśnie jest dążeniem poza pole własnego życia, dążeniem do złączenia się z tym, co jest na zewnątrz nas.

Narodziny i śmierć są granicami zamykającymi życie wszelkich żywych istot, a także człowieka.

Życie jest wciąż dla nas wielką niewiadomą, którą jednak musimy starać się poznawać, choćby dlatego, by siebie lepiej rozumieć, gdyż sami jesteśmy cząstką przyrody ożywionej.

Zjawisko życia jest czymś tak niezwykłym we wszechświecie i, logicznie rzecz biorąc, z góry skazanym na zagładę, że wytłumaczenie, dlaczego życie rozpleniło się na naszej planecie, wymaga irracjonalnej wiary w samo życie.

Powstanie życia na naszym globie było niezwykłym przeciwstawieniem się materii nieożywionej.

Autoportret składa się z części świadomej i nieświadomej.

Można drugiego człowieka zniewolić, zdeptać, zniszczyć, ale nie można go opanować, nie można nim kierować tak, jak kieruje się przedmiotami należącymi do przyrody nieożywionej.

Lęk ludzki mieści w sobie całą historię ewolucji gatunku i odzywają się w nim archaiczne formy, do dzisiejszych warunków życia człowieka już zupełnie nie dostosowane. Może dlatego człowiek boi się nieraz pająków, niektórych gadów i płazów, które obecnie są dla niego niegroźne, ale w czasach, gdy był tylko małym ssakiem, przedstawiały nieraz największe zagrożenie życia.

Żadne zwierzę nie wytrzyma tego, co wytrzymać potrafi człowiek.

„Mądrość” przyrody polega na właściwym rozmieszczeniu sygnałów niebezpieczeństwa na współrzędnych czasu i przestrzeni.

Natura jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.

Nie można logicznie udowodnić, że coś jest piękne, trzeba to po prostu odczuć.