Antoni Kępiński
Cytaty
Cywilizacja - to władza nad światem, kultura - to miłość do świata.
Dekalog we wszystkich religiach jest podobny.
Człowiek nie może żyć tylko miłością i wyrzec sie prawa zachowania własnego życia. Taka postawa doprowadziłaby go niechybnie do śmierci.
W lęku kurczymy się, w miłości rozszerzamy. I tylko miłość może zwyciężyć lęk przed śmiercią.
Człowiek, który kocha, nie chce władać przedmiotem swoich uczuć, chce być z nim razem, złączyć się z nim we wspólnocie przeżyć. Złączenie jest celem miłości, i to nie tylko złączenie fizyczne, lecz też psychiczne.
Zwykle u największych nawet pesymistów istnieje choćby cień nadziei. Nadzieja bowiem jest warunkiem życia; musi istnieć wiara w przyszłość, gdyż życie jest ustawicznym dążeniem do przyszłości.
Człowiek rozwija się przez całe życie, ale jednak to, co nabył w dzieciństwie, pozostaje zasadniczą wytyczną na dalszy ciąg jego nieraz zmiennej i burzliwej historii.
Dziecko jest dla siebie kosmosem.
Zmiana nieznanego w znane, przyszłości w przeszłość, wymaga wysiłku i odwagi.
Przyszłość jest chaotyczna i niepewna, gdyż chaos i niepewność tkwi w samym człowieku.
Nie można swej przeszłości wyciąć, jak wycina się nieudany kadr filmu.
Cel transcendentny ma zawsze w sobie podkład miłości, gdyż miłość właśnie jest dążeniem poza pole własnego życia, dążeniem do złączenia się z tym, co jest na zewnątrz nas.
