Klara i półmrok

Życie to potrzeba odczuwania nieustannej satysfakcji.

Żyjemy w pogmatwanym świecie (…). W świecie, który przekształcił się w sztukę, w czystą przyjemność ukrywania, udawania tego, czym się nie jest lub co nie istnieje. Może kiedyś tak nie było, dopadło nas to wbrew naszej prawdziwej naturze. Albo od początku b y l i ś m y t a c y. Naszą p r a w d z i w ą naturą jest m a s k a: teraz wreszcie ukształtowaliśmy rzeczywistość na miarę naszych potrzeb.

W świecie sztuki może zaistnieć wszystko, gdyż nic nie posiada znaczenia samo w sobie. Pewne rzeczy są sztuką, i tak jest, ponieważ zdecydowali o tym artyści, a publiczność przyznała im rację.

Wszyscy jesteśmy spadkobiercami tej przerażającej wojny. Taka jest spuścizna po nazistach. (…) Dokonania nazistów…(…) Zawsze myśleliśmy, że ludzkość jest niczym ssak potrafiący wylizać swoje rany. Ale w rzeczywistości jesteśmy delikatni jak wiekopomne dzieło, fresk tworzący sam siebie przez wieki. To czyni nas kruchymi: zadrapania na płótnie ludzkości trudno usunąć. A naziści porozdzierali materię na strzępy. Nasze przekonania legły w gruzach, a ich kawałki zagubiły się w dziejach, Nic już nie można było zrobić z pięknem: pozostało za nim tęsknić. Nie mogliśmy już wrócić do Leonarda (…), Velasqueza czy Renoira. Ludzkość stała się ocalałym z pożogi kaleką wpatrzonym w koszmar szeroko otwartymi oczyma. Oto największe osiągnięcie nazistów.

Władza jest innym rodzajem sztuki. (…) A może raczej rzemiosłem, umiejętnością kontrolowania wszystkiego.

Wolała dźwigać światło niż ludzi. Jej ojciec, południowoafrykański inżynier z Pretorii, pragnął, żeby Susan zrobiła błyskotliwą karierę. „Co powiesz na czterysta watów, tato? Chyba nie możesz narzekać.

Życie jest jak biznes, który codziennie zmienia właściciela i nigdy nam nie zwraca tego, co nadpłaciliśmy.

Zawsze wyrabiamy sobie jakieś zdanie na temat tego, czego nie znamy (…) co wcale nie znaczy, że znamy to lepiej.

W rozmarzeniu można poruszać się, będąc nieruchomym.

Witajcie wśród szalonych. Witajcie wśród ludzkości.

Życie nigdy niczego nie zwraca.

Życie miało bowiem swoje własne brzmienie, teraz to do niej dotarło

Wiecznie młodzi pozostają tylko ci, którzy umierają młodo.

Zrozumiała, że zawsze była swoim własnym marzeniem.

Wszystko to było fałszywym wspomnieniem pogrzebanym w ich umysłach przez van Tyscha, mroczną barwa powlekającą ich ciała. (…) Cień występku, którego nigdy się nie dopuścili i dlatego do końca życia nie będą mogli o nim zapomnieć, gdyż najtrudniej jest zniszczyć to, co istnieje tylko w wyobraźni.

– Wieczność jest wielką tragedią. – I trwa bez końca. – Właśnie dlatego jest wielką tragedią.

– Wyobraźcie sobie, że wszyscy niewolnicy nie żyją i faraon sam musi dźwigać kamienie. – Załamałby się – zauważył dowcipnie Bosch. – Sztuka jest niczym innym jak tylko władzą.

Wbrew temu, czego uczy religia, Bóg kusi tak samo jak diabeł.

Ciemność jest okrutna. (…) Ciemność jest nieludzka.

Szczerość, oto właściwe słowo. Nauczyć się siebie poznawać, przeniknąć przez lustro, sprawdzić, jak żyje się w tym świecie…

Van Tysch się psuje. Właściwie popsuł się już całkowicie. Tak to bywa, kiedy ktoś osiąga wieczność: umiera. Nie widzimy, jak gnije, tylko dlatego, że ukrywa to pod warstwami czystego złota. Już szukają następcy.

Chcąc stworzyć nowy rodzaj sztuki, trzeba się jedynie postarać, by przynosił dochód.

Nie podzielam tej opinii. (…). Reprezentujemy coś więcej niż tylko pozory. Jestem o tym przekonany.

Natura, jako całość, jest dziełem dużo bardziej godnym podziwu niż człowiek.

Nasze niewielkie przewinienia spłacamy z nawiązką w naszym życiu, nie ma innego piekła. Istnienie nieba jest kwestią wiary, ale istnienie piekła nie podlega żadnej dyskusji. Nikt nie może być ateistą wobec piekła, ponieważ piekło istnieje, jest tutaj.

Najgorsze w piekle to nie palący ogień, wieczność męczarni, utrata łaski bożej czy poddanie szatańskim torturom.

Najgorsze w piekle jest to, że nie wiesz, czy już się w nim nie znajdujesz.

Dziś wszystko się miesza: sztuka i biznes. Prawdziwi artyści wiedzą, że w dzisiejszych czasach te dwie rzeczy niczym się już nie różnią

Samotność i niepowodzenia musiały być złymi towarzyszami.

Gdyby obrazy Rembrandta nie były dziś warte milionów dolarów, kogo by to obchodziło, że był geniuszem?

Koniec przyjaźni bywa równie zagadkowy, co jej początek (…). Po prostu ma miejsce.

Artysta, który umie manipulować ciekawością, dysponuje potężną przynętą.

Jedyna różnica między „chorobliwie ambitnymi” a „zwycięzcami” polegała na tym, że pierwsi z nich przegrywali.

Opanuj się. Myśl pozytywnie. Chociaż raz myśl pozytywnie.

Jedyne życie wieczne, jakie posiadamy, polega na zaludnianiu snów innych ludzi.

Sztuka jest żarłoczna.

Świat idzie naprzód i zaprasza nas, byśmy do niego dołączyli. Pytanie brzmi: przyjmujesz zaproszenie czy wysiadasz i tylko obserwujesz, jak przechodzi obok ciebie.

Nie poddawaj się, (…), chyba że nie będzie już wyjścia.

Największym minusem bycia luksusową ozdobą (…) jest to, że musi się być dyspozycyjną przez cały czas.

Fakt, że psy przynoszą nam zdobycz, nie znaczy, że to one są myśliwymi.

Średnik, kropka i spacja, kropka i koniec tekstu życia.

Tkwią w nas drobne sprawy domowe, drobne, kruche, jak dzieci. Drobne zdarzenia, ważniejsze niż całe nasze życie. Wiem, że walczy pani, żeby przypomnieć sobie coś takiego.

Nie chciał być wyjątkiem: nie chciał schodzić ze sceny, nie znosił odstawać. „Musisz – pomyślał – grać zgodnie z regułami.”

Według mnie istnieje pewna bariera (…). Bariera, której sztuka nie zdoła nigdy przekroczyć, moja droga. Są to uczucia. Z jednej strony są ludzie. Z drugiej – sztuka. Nic na świecie nie może zniszczyć tej bariery. Jest nie do przebycia.

Miała w sobie coś, co zniechęcało do niej natychmiast (…) Zdawało mu się, że odkrył, co ją dzieliło od ludzi powolna, głęboka nienawiść, jak podskórna trucizna. Panna Wood wydzielała nienawiść wszystkimi porami. (…) Oslo wiedział, że za tą twierdzą nie do zdobycia kryła się biedna, samotna i lękliwa istota, pojawiająca się czasem w jej oczach.

Jedynym sensem sztuki jest sztuka sama w sobie.

Tęskniła za geniuszami jak ptak za nieograniczonym przestworzem.

Światło było miłe i kuszące: marzenie motyla samobójcy.

Wspomnienia są liniami na bieli: wymażemy je, będziemy inni, przestaniemy być.

Stare ubrania zamieniają się w mały cmentarz pamięci.

Krytycy nie przydali jej się na nic, to było chyba oczywiste. Czy krytycy w ogóle przydają się na cokolwiek?

Jesteśmy tym, za co inni płacą, żebyśmy byli.

Sztuka bywa straszniejsza od ludzi.

Dzień i noc, a może nawet życie i śmierć, nie są niczym innym jak tylko różnymi stopniami tego samego światłocienia.

Czy indywidualność góruje nad archetypem, niedoskonałość nad doskonałością, emocje nad intelektem, natura nad sztuką?

Należało wydać stosowne polecenia. Śmierć nie kończy się na śmierci: trzeba ją przypieczętować decyzjami ekonomiczno-biurokratycznymi.

Czy wiesz (…) na czym polega problem? Na tym, że dzisiaj wszystko, co cenne, jest przemijające. Niegdyś solidność i trwałość były wartościami samymi w sobie: sarkofag, posąg, świątynia, obraz. Obecnie jednak wszystko, co cenne, zużywa się, niszczeje, wyczerpuje, obojętne czy są to bogactwa naturalne, narkotyki, chronione gatunki zwierząt, czy sztuka. Przeszliśmy przez wcześniejszą fazę, kiedy produkty, których brakowało, miały większą wartość, właśnie d l a t e g o, że było ich mało. Taka była logika. Ale jakie są tego skutki? Takie, że dzisiaj, żeby coś było w i ę c e j warte, m u s i tego być mało. Odwróciliśmy związek przyczynowo-skutkowy. Dzisiaj rozumujemy w następujący sposób: Nic co dobre, nie występuje w nadmiarze. Postarajmy się więc, aby złych rzeczy nie było za wiele, a staną się one dobre.

Warto od czasu do czasu stanąć twarzą w twarz z tym, co nam się nie podoba. To, co nam się nie podoba, jest jak uczciwy przyjaciel: mówi prawdę, nawet jeśli nas ona dotyka.

Ta przeklęta puszka nie chce się otworzyć. Musi być nieśmiała.

Czasem myślę, że nie jestem tym, za kogo się uważam.

I oddała się nużącemu zajęciu zabijania czasu.

Stań twarzą w twarz z tym strachem, a wtedy uda ci się go pokonać.

Dobry biznes wymaga idioty na czele i wielu spryciarzy za jego plecami.

Tajemnica życia polega na tym, by przeniknąć rysunek twarzy i dotrzeć do ludzi, którzy się za nim kryją.

Sztuka żąda wszystkiego, ponieważ w zamian daje wieczną rozkosz.

Bosch pomyślał, że ludzkość w jakimś sensie również się zestarzała. Nie było już z miejsca na naiwne człowieczeństwo. To źle czy dobrze?

I koniec z pozytywnym myśleniem, nadeszła pora pozytywnego d z i a ł a n i a, prawda Hendri?

Świat prawie zawsze jest przygotowany na wszystko.

Czy ktoś ponosi winę za to, że pragnie tego, co wszyscy.

– Rip van Winkle cierpi na ten sam problem co Europa: rozbita unia. Wiesz, jaki my, Europejczycy, mamy problem? Chcemy pozostać sobą, nie przestając być Całością. Próbujemy globalizować nasz indywidualizm. Ale świat potrzebuje coraz mniej indywidualistów, coraz mniej ras, mniej narodów, mniej języków. Świat chce, żebyśmy wszyscy mówili po angielsku i byli odrobinę liberalni. Niech Babel mówi po angielsku i niech sobie wieża trwa, deklaruje świat. Tego wymaga globalizacja, a Europejczycy aspirują do niej, nie rezygnując ze swojej pozycji jednostki. Ale czym jest dziś jednostka? Co oznacza bycie Francuzem, Anglikiem czy Włochem? (…) Niczym się już od innych nie różnimy. (…) Zastanawiam się, co byśmy zobaczyli pod skórą Europy, gdybyśmy ją zdrapali. Jak sądzisz?

– Musielibyśmy ją długo zdrapywać, Paul.

Szczerość dla wielu oznacza jedynie obowiązek powstrzymania się od kłamstwa.

Rip van Winkle mógł, jeżeli okazało się to konieczne, łamać wszelkie przepisy oraz postępować niezgodnie z zasadami oraz decyzjami najwyższych władz. Ponadto co tydzień dokonywał autoregulacji. Jeżeli stwierdził, że nie uzyskał żadnego „rezultatu”, natychmiast wymieniał kierownictwo.

Jeśli pozwolisz się pokonać w sprawach drobnych, wkrótce przegrasz z kretesem w tych wielkich.

Przerażony tłum nie należy do zagrożeń, którym człowiek może się nauczyć przeciwstawić, podobnie jak nie można się nauczyć chodzić po spirali cyklonu.

Sztuka to nic innego, jak tylko pieniądze.