Fatum Laury Ulloa

Osoby, które kochamy nigdy nie powinny się zmieniać…

Wszystkie sekretne historie muszą kiedyś wyjść na jaw, choćby minęły lata, nawet dziesiątki lat, i nikt nie może w tym przeszkodzić.

Przecież słowa nigdy nie wyjaśniają niczego. Fakty mówią same za siebie, nie potrzebują słów.

Wydaje się, że życie zmusza nas siłą bezwładności, by iść dalej.

Wypadek…(…) Wypadek to coś, co dzieje się poza zasięgiem naszej woli i bez naszego bezpośredniego udziału; jakiś fatalny los. Ale co się dzieje, jeśli opatrzność posłuży się naszym pośrednictwem, żeby spełnić swoje zamiary?

Strach może wywołać wiele zjaw. (…) – ale przede wszystkim powoduje wyrzuty sumienia.

W niektórych okresach życia ból zmienia się w ślepą złość przeciw całemu światu.

Starsi ludzie nie są skłonni łatwo wybaczać przeszłości, może dlatego, że wypełnia ona szczelnie ich pamięć.

Zawsze przychodzi taka chwila, kiedy wszystko tracisz.

Tajemnica tkwi czasem nie w tym, co się świadomie ukrywa, ale w tym, czego nie potrafimy zrozumieć.

Zmiany w wychowaniu często idą w parze z perypetiami sercowymi.

Rzeczywiście (…) aby coś znaleźć, trzeba najpierw o tym marzyć i tego pragnąć.

Znajdujesz tylko to, czego szukasz.

Wszystkie śluby są podobne (…) ale każde małżeństwo jest inne.

To, co trzeba powiedzieć, najlepiej powiedzieć od razu.

On był piekłem dla siebie samego!

Przeszłość nigdy nie zostaje za nami, zawsze jest obok.

To, co ludzie opowiadają, żeby wyjaśnić sobie sprawy, których nie potrafią zrozumieć, to potok słów, przechodzących z pokolenia na pokolenie. Szmer płynący od drzwi do drzwi, do wszystkich domów.

Modlić się to nie znaczy powtarzać z pamięci teksty modlitw, tylko wyzwolić siłę, która jest w naszej naturze.

Czasem człowiek myli, to co wie, z tym, co sobie wyobraża.

Dobrze jest znać miejsce, z którego się pochodzi.

Miejsca są ważne (…) ale nikt nie może być znowu taki, jaki był kiedyś. Zaczynanie od początku pozwala wierzyć, że masz drugą szansę, jakby można było cokolwiek naprawić. Żeby to, co było, przestało się liczyć, żebyś był inny, żebyś był kimś innym…

Ciekawe, jak pod koniec życia wszystko wraca. Ludzie starsi za dużo śnią, być może dlatego, że ich myśli nie mają już przyszłości.

Choroba umysłowa zawsze budziła w nim szczególny rodzaj obawy, bo wiedział intuicyjnie, że szaleństwo jest nieodłączną częścią przenikającej wszystko jakby wspólnej duszy.

Nigdy nie wiesz, co jest lepsze. Milczysz latami, sądząc, że w ten sposób kogoś chronisz, a tymczasem twoje starania przynoszą rezultaty dokładnie odwrotne.

Czasem osobę, która jest najbliżej nas, znamy najmniej.

Dzięki podróżowaniu można lepiej przyjrzeć się samemu sobie z zewnątrz.

Doktor Ulloa należał do ludzi, którzy uważają, że większość par małżeńskich powinna budować relację na rzeczach większej wagi niż miłość.

Dzięki swej profesji (…) wiedział, że czasami starość przynosi z sobą poryw szaleństwa, który niszczy pamięć i wciska się we wszystkie najbardziej strzeżone szczeliny umysłu.

Ale tak to już jest… wszyscy umieramy, jedni z głodu, inni z przejedzenia, nikt przed tym nie ucieknie…

Bardzo łatwo powiedzieć prawdę – wystarczy powziąć takie postanowienie. Ale słowa raz wypowiedziane będą istniały już zawsze, nie można ich cofnąć, tkwią w pamięci. Ten, kto je słyszy, też nie może się ich pozbyć do końca życia.

Niedobrze ciągle tkwić myślami przy tym samym

Mówią, że największe cierpienie to nie utrata zmysłów, tylko utrata poczucia tego, co słuszne.

Nie można żyć, jeśli się ciągle odpycha wspomnienia, jakby to wszystko nigdy się nie zdarzyło albo zdarzyło komu innemu (…) Całe życie to farsa, jeśli nie wiemy, jaką dokładnie rolę w nim odegraliśmy. W życiu i w śmierci, w nieszczęściach, jakie sprowadzamy na siebie sami, i w krzywdach, jakie wyrządzamy innym. Kiedy nie możesz zrozumieć czegoś dla ciebie istotnego, to tak jakby zabrakło dziennego światła. Nie można tak żyć…

Człowiekowi się wydaje, że jego życie będzie biegło zawsze tym samym torem. Ale przychodzi moment, kiedy sprawy mogą przybrać najmniej spodziewany obrót. Nagle wszystko przewraca się do góry nogami, wali się i nikt nie może temu zapobiec.

Czasem odległość między miłością a nienawiścią można zmierzyć tylko miarą namiętności.

Kiedy nie można znaleźć słów, by nazwać rzeczy, opowiada się historie. Tak było zawsze.

Człowiek myśli, że czas odsuwa wspomnienia, ale to nieprawda, nic nie odchodzi – czekają w pamięci, żeby wrócić.

Czasem śmierć ukochanej osoby sprawia, że ponieważ sami żyjemy, bardzo długo czujemy się jak przestępca…

Jednak nie zawsze łatwo odróżnić to, co prawdziwe, od naszych wyobrażeń; to, co się wydarzyło, od przypuszczeń i obaw.

Może by dorosnąć, trzeba wiedzieć wszystko o sobie i o ukochanych osobach, poznać nawet najskrytsze sprawy, z którymi trudno się pogodzić. To dziwne, jak osąd dziecka może skazać nas na ciągłe wracanie do przeszłości.

Nikt nie zastanawia się nad tym, że to właśnie przemilczane fakty, a nie znana prawda, skłaniają do rojeń.

Myślał o tym, jak krucha jest psychika człowieka. Wystarczy, by ktoś, nawet w dobrej wierze, szepnął komuś do ucha jedno słowo, które stanie się zalążkiem wątpliwości, a te zrujnują mu życie. Niepewność wciska się bowiem nawet w najbardziej strzeżone szczeliny wyobraźni, jak wiatr z innego świata, który niszczy niewinność, zrywa dachy z domów i unosi z sobą dusze dzieci.

Czasami rzeczy, których się najmniej spodziewamy, dzieją się na oczach wszystkich (…) ale nie widzimy ich właśnie dlatego, że obawiamy się je zobaczyć.