Gra o tron

Śmierć jest tak przerażająco ostateczna, tymczasem życie obfituje w niezliczoną ilość możliwości.

Skoro życie okazało się bezwartościowe, czym jest śmierć?

Wysłuchajcie mych słów i bądźcie świadkami mojej przysięgi. (…) Nadchodzi noc i zaczyna się moja warta. Zakończy ją tylko śmierć. Nie wezmę sobie żony, nie będę miał ziemi i nie spłodzę dzieci. Nie założę korony i zapomnę o zaszczytach. Będę żył i umrę na posterunku. Jestem mieczem w ciemności. Jestem strażnikiem na murach. Jestem ogniem, który odpędza zimno, światłem, które przynosi świt, rogiem, który budzi śpiących, tarczą, która osłania krainę człowieka. Moje życie i mój honor należą teraz do Nocnej Straży na tę noc i na wszystkie pozostałe.

Życie nie jest pieśnią, kochanie. Będziesz rozczarowana, gdy któregoś dnia przekonasz się o tym.

(…) wszyscy nosimy w sercu zbrodnię, lecz ludzie, którzy uciekają się do trucizny, nie zasługują nawet na pogardę.

Trucizna to broń tchórzy.

Ten, kto boi się przegrać, już przegrał.

(…) w smutku nawet najtęższy umysł tępieje (…).

W grze o tron zwycięża się albo umiera. Nie ma ziemi niczyjej.

Tam, dokąd Król zdąża, podążają i jego poddani.

Skoro bogowie spoglądają na bękarty nieprzychylnym okiem, pomyślał ze smutkiem, dlaczego obdarzają mężczyzn taką żądzą?

Śmiech jest trucizną, której należy się bać.

(…) tylko tchórz chowa się za kamiennym murem, zamiast stawić czoło przeciwnikowi z bronią w ręku.

(…) ten, kto wydaje wyrok, sam powinien go wykonać. Jeśli chcesz odebrać komuś życie, powinieneś spojrzeć mu w oczy i wysłuchać jego ostatnich słów. Jesteś mu to winien. Kiedy nie masz odwagi tego uczynić, skąd możesz wiedzieć, że ten człowiek zasługuje na śmierć?

(…) umysły są jak miecze. Te stare rdzewieją.

Świat roi się od tchórzy, którzy udają bohaterów. Potrzeba swojego rodzaju odwagi, żeby przyznać się do tchórzostwa (…).

W życiu wygrywają potwory (…).

Sam musisz dokonać wyboru, a potem musisz żyć z tym do końca swoich dni.

Jeśli niegodziwcy nie boją się tego, który wymierza sprawiedliwość w imieniu Króla, to znaczy, że wybraliście złego człowieka.

Nigdy nie zapominaj o tym, kim jesteś, bo świat na pewno o tym nie zapomni. Uczyń z tego swoją siłę, a wtedy przestanie to być twoim słabym punktem. Zrób z tego swoją zbroję, a nikt nie użyje tego przeciwko tobie.

Jeśli ktoś maluje sobie tarczę na własnej piersi, powinien się liczyć z tym, że prędzej czy później ktoś w nią wyceluje.

Martwy nie zna strachu.

(…) umysł zaś potrzebuje książek, podobnie jak miecz potrzebuje kamienia do ostrzenia, jeśli oczywiście, ma zachować ostrość.

Każdy korytarz dokądś prowadzi. Skoro jest wejście, musi być i wyjście

Jeśli dostaniesz jakieś imię, przyjmij je, uczyń je swoim, a wtedy już nigdy cię nim nie zranią.

Miłość jest trucizną dla honoru, jest śmiercią dla obowiązku.

Strach tnie głębiej niż miecze.

Miarą człowieka nie jest tytuł przed jego imieniem.

Kiedy nie ma się czego bać, tchórz może być tak samo odważny jak każdy inny.

Władca, który chowa się za płatnym katem, szybko zapomina, czym jest śmierć.

Większość ludzi woli przeważnie zaprzeczać okrutnej prawdzie, niż spojrzeć jej w oczy.

Nie można przekuć cyny w żelazo, żeby nie wiem jak bić młotem, ale nie znaczy to jeszcze, że cyna jest bezużyteczna.

Miecz nabiera mocy, dopiero kiedy się go zahartuje.

– Czy można okazać dzielność, bojąc się jednocześnie?

– Tylko wtedy można być naprawdę dzielnym.

Jak to się dzieje, że gdy tylko ktoś zbuduje mur, ktoś inny zaraz chce wiedzieć, co jest po jego drugiej stronie?

Dziewczyny dostają herby, lecz nie dostają mieczy. Bękartom daje się miecze, ale nie herby. Tak już jest, mała siostrzyczko, lecz nie ja wymyśliłem te zasady.

Nawet najlepszy żongler nie potrafi żonglować zbyt długo wieloma piłkami.

Potrzeba tylko otworzyć oczy. Serce kłamie, a głowa nas zwodzi. Jedynie oczy widzą prawdę. Patrz oczyma. Słuchaj uszami. Wąchaj nosem i czuj przez skórę. Potem dopiero myśl. W ten sposób poznasz prawdę.

Niszczy nas to, co kochamy.

(…) lata zaciemniają ludzkie wspomnienia, nawet te, których obiecywał nie zapomnieć.

Miłość jest słodka, ale nie potrafi zmienić natury człowieka.

Bardzo pouczające jest patrzeć na ludzi nieświadomych tego, że ktoś ich obserwuje. Nigdy nie wiadomo, czego można się spodziewać.

Kiedy spada śnieg i wieje biały wiatr, samotny wilk umiera, ale stado przeżyje. Latem jest pora na kłótnie. Zimą natomiast musimy chronić się nawzajem, ogrzewać, dzielić myślami. Dlatego jeśli już musisz nienawidzić, to nienawidź tych, którzy naprawdę mogą nas skrzywdzić.

Istnieją rzeczy, których można się nauczyć nawet od zmarłych.

– Co ty ze mną robisz? – spytał wrony.

Uczę cię latać.

– Ja nie potrafię latać!

Właśnie teraz lecisz.

– Ja spadam!

Każdy lot zaczyna się spadaniem.

(…) nocne piękności bledną o świcie, a ojciec wyrzeka się rano dzieci spłodzonych nocą po pijanemu.

Przysięgam ci, o wiele trudniej jest siedzieć na tronie, niż go zdobywać. Wydawanie praw to żmudna praca, podobnie jak liczenie miedziaków. Do tego jeszcze ludzie… tłumy ludzi. Siedzę na tym cholernym żelaznym tronie i wysłuchuje ich narzekań, aż mi drętwieje tyłek, i rozum także. Wszyscy czegoś chcą, pieniędzy, ziemi albo sprawiedliwości.

Im jaśniej człowiek płonął za życia, tym mocniej jego gwiazda świeci w ciemności.

Czym jest honor wobec miłości do kobiety? Czym jest obowiązek wobec radości, jaką się czuje, kiedy trzyma się w ramionach nowo narodzonego syna… albo wspomnienia uśmiechu barta? Wiatr i słowa. Słowa i wiatr. Jesteśmy tylko ludźmi, których bogowie uformowali do miłości. Oto istota naszej chwały i naszej tragedii…

Trudno jest przyjmować rozkazy od człowieka, z którego śmiejesz się za jego plecami.

Odwaga może w dużej mierze zakryć czyjąś głupotę (…).

(…) nie zawsze można było zostać w miejscu, do którego człowiek przynależał.

(…) każdy siniak to nowa lekcja, a każda nowa lekcja czyni cię lepszym.

(…) czasem milczenie przynosi więcej odpowiedzi niż kolejne pytania

Od czasu do czasu dobrze jest, żeby ktoś trochę z nas zadrwił, lordzie Mormont, inaczej zaczynamy traktować siebie zbyt poważnie.

(…) pewne prawdy muszą pozostać niewypowiedziane, tak jak trzeba niekiedy kłamać.

Czasem nawet w kłamstwie można znaleźć ziarno honoru.

Rodzina, obowiązek, honor.

(…) maester wykuwa swój łańcuch studiami. Każdy metal przedstawia inny rodzaj wiedzy: złoto reprezentuje wiedzę o pieniądzach i rachunkach, srebro przedstawia zdolności lecznicze, żelazo sztukę wojenną. Wspomniał też o pozostałych znaczeniach łańcucha. Mówił, że ma on przypominać maestrowi o królestwie, któremu służy. Lordowie to złoto, rycerze stal, lecz z dwóch ogniw nie powstanie łańcuch. Potrzeba srebra, żelaza, ołowiu, miedzi, cyny, brązu i innych metali, które symbolizują wieśniaków, kowali, kupców i tak dalej. Do zrobienia łańcucha potrzeba różnych metali, podobnie i królestwo potrzebuje różnych ludzi.

Lannister zawsze płaci swoje długi.

Niektóre stare rany nigdy się do końca nie zabliźniają i krwawią przy najmniejszym nawet zadrapaniu.