Cytaty

  1. Słodko, słodko otrząsnąć pył z obuwia i odchodzić nie pozostawiając nic za sobą, nie, nie odchodzić, ale iść... [...] Odchodzić idąc, iść odchodząc i nie czuć nawet wspomnienia.

    Rozdział X: Hulajnoga i nowe przyłapanie · s. 166

  2. [...] starajcie się przezwyciężyć formę, wyzwolić z formy. Przestańcie utożsamiać się z tym, co was określa.

    Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 77

  3. Jakże [...] uciekać od czegoś, czym się jest, gdzie znaleźć punkt oparcia, podstawę oporu? Forma nasza przenika nas, więzi od wewnątrz równie, jak od zewnątrz.

    Rozdział II: Uwięzienie i dalsze zdrabnianie · s. 45

  4. [...] do ucieczki potrzebna jest wola ucieczki [...].

    Rozdział II: Uwięzienie i dalsze zdrabnianie · s. 44

  5. Ludzie wyrządzają sobie wzajemnie zło i Pan Bóg się do tego nie wtrąca. Stworzył ludzi wolnymi. A więc cierpimy i weselimy się niezależnie od naszych zalet czy wad.

    s. 85

  6. Człowieka zapomnianego mrok miłosiernie pogrąża w swych odmętach. Nikt nie wie, dokąd człowiek ten zmierza lub skąd przybywa. Może poszukiwać prawdy i ją wypowiedzieć, tylko on jest wolny, tylko on jest prawdomówny, tylko on jest ze sobą w zgodzie.

    s. 76

  7. Wolność jest nieefektywna i przykra. Wolność to okrągły kołek w kwadratowej dziurze.

    wypowiada Mustafa Mond · Rozdział trzeci · s. 46

  8. Odejdź z mojej pamięci, dopiero wtedy będę wolna...

    wypowiada Małgorzata Nikołajewna · Część druga: 1. Małgorzata · s. 259

  9. Sądzę, że za istotę ludzką może uważać się tylko ten, kto chce być wolny.

    wypowiada Aleksy Zorba · 13 · s. 159

  10. Jeśli chodzi o naszą wolność, jest to bardzo smutna sprawa. Prawdopodobnie istniała zawsze tylko na papierze. O zewnętrznej wolności nigdy oczywiście nie mogło być mowy, ale również nigdy nie widziałam człowieka, który byłby wolny wewnętrznie.

    s. 66

  11. Bo serce nie jest sługa, nie zna, co to pany,
    I nie da się przemocą okuwać w kajdany.

    III Umizgi, wersy: 490, 491 · s. 88

  12. [...] kajdany nie trwają wiecznie.

    s. 472