Witold Gombrowicz

Słodko, słodko otrząsnąć pył z obuwia i odchodzić nie pozostawiając nic za sobą, nie, nie odchodzić, ale iść... [...] Odchodzić idąc, iść odchodząc i nie czuć nawet wspomnienia.

Kiedy umiera w tobie wszystko, a nikt jeszcze nie zdążył urodzić się na nowo. O, warto żyć dla śmierci, by wiedzieć, że w nas umarło, że już nie ma, pusto i czczo, cicho i czysto [...].

O, styl – narzędzie tyranii!

[...] nie znam nic okrutniejszego niż człowiek, który drugiemu człowiekowi gębę robi.

[...] świat istnieje tylko dzięki temu, że zawsze za późno się cofać.

Ludzkość, wszystko zamienia na pieniądze i wydaje resztę.

[...] starajcie się przezwyciężyć formę, wyzwolić z formy. Przestańcie utożsamiać się z tym, co was określa.

Napisałem głupio, lecz nie zawierałem z nikim kontraktu na dostawę samych dzieł mądrych, doskonałych.

[...] sztuka polega na doskonaleniu formy.

Rzeczywistość jest zawsze bogatsza od naiwnych iluzji i kłamliwych fikcji.

Czy wreszcie my stwarzamy formę, czy ona nas stwarza? Wydaje się nam, że to my konstruujemy – złudzenie, w równej mierze jesteśmy konstruowani przez konstrukcję.

Czyż wszelka forma nie polega na eliminacji, konstrukcja nie jest uszczupleniem, czy wyraz może oddać co innego jak tylko część rzeczywistości?