Ściana

Nie ma rozsądniejszego odruchu jak miłość. Ona kochającemu i kochanemu czyni życie łatwiejszym do zniesienia. Tylko powinniśmy byli w porę zrozumieć, że była to dla nas jedyna możliwość, jedyna nadzieja na lepsze życie.

Litość była jedyną formą miłości, jaka mi pozostała w stosunku do ludzi.

Po raz pierwszy w życiu byłam w stanie ukojenia, nie zadowolona czy szczęśliwa, lecz ukojona.

Pewność istnieje dla mnie wtedy, gdy mogę coś zobaczyć i czegoś dotknąć.

Jako dziecko cierpiałam zawsze pod wpływem niedorzecznego strachu, że wszystko, co widzę, zniknie, gdy tylko odwrócę się do tego plecami.

Nagle ogarnęło mnie przykre uczucie, że nigdzie naprawdę nie należę...

[...] ale jak wszystko, co obce, pełne jest tajemniczego powabu.

Kochać i troszczyć się o inną istotę jest rzeczą bardzo uciążliwą, znacznie cięższą niż zabijać i niszczyć.

Są takie chwile, w których cieszę się, że przyjdzie czas, kiedy nie będzie już nic takiego, do czego mogłoby przylgnąć moje serce. Już mnie to nuży, że wszystko mi się odbiera.

Jest niesłychanie trudno być sprawiedliwym wobec własnej przeszłości.

Boję się myśli zrodzonych w mrocznym poranku.

Nie lubię żyć bezplanowo, z dnia na dzień.

Najwidoczniej człowiek nigdy nie przestaje śnić nawet we dnie.

Nie wiem nawet, co to jest godność. Rodzić się i umierać nie jest czymś godnym. Zdarza się to każdemu żyjącemu stworzeniu i nie znaczy nic ponad to.

Jeśli chodzi o naszą wolność, jest to bardzo smutna sprawa. Prawdopodobnie istniała zawsze tylko na papierze. O zewnętrznej wolności nigdy oczywiście nie mogło być mowy, ale również nigdy nie widziałam człowieka, który byłby wolny wewnętrznie.

Chciałabym wiedzieć, gdzie się podział tak precyzyjny niegdysiejszy czas; teraz, kiedy nie ma ludzi.

Dopiero, kiedy wiedza o czymś powoli rozprzestrzenia się w całym ciele, człowiek wie naprawdę. Wiem także, że jak każde stworzenie muszę umrzeć, ale moje serce, moje nogi i moje wnętrzności jeszcze o tym nie wiedzą i dlatego śmierć wydaje mi się taka nierealna.

Zbyt często i zbyt długo czekałam już w moim życiu na ludzi lub zdarzenia, które się potem nigdy nie realizowały, albo realizowały się tak późno, że nie miało to już dla mnie żadnego znaczenia.

Wyobraźnia czyni człowieka nadmiernie wrażliwym, łatwo go zranić, jest wtedy wystawiony na ciosy. Może w ogóle jest ona objawem degeneracji?

[...] ale człowiek nie może nigdy stać się zwierzęciem, wcześniej pochłonie go przepaść.

Mój głos brzmiał obco i nierzeczywiście, ściszyłam go do szeptu, aż w końcu nie mogłam odróżnić go od pluskania studni. Studnia jeszcze często napędzała mi strachu. Z pewnej odległości jej plusk brzmi jak rozmowa dwóch zaspanych ludzi.

Jedynym nieprzyjacielem, którego znałam w moim dotychczasowym życiu, był człowiek.

Ból był mi bardzo na rękę, gdyż oddalał ode mnie bezowocne myśli.

Moje serce przejęte było strachem, zanim jeszcze zdałam sobie sprawę z mego lęku.