Marlen Haushofer

Nie ma rozsądniejszego odruchu jak miłość. Ona kochającemu i kochanemu czyni życie łatwiejszym do zniesienia. Tylko powinniśmy byli w porę zrozumieć, że była to dla nas jedyna możliwość, jedyna nadzieja na lepsze życie.

Litość była jedyną formą miłości, jaka mi pozostała w stosunku do ludzi.

Po raz pierwszy w życiu byłam w stanie ukojenia, nie zadowolona czy szczęśliwa, lecz ukojona.

Pewność istnieje dla mnie wtedy, gdy mogę coś zobaczyć i czegoś dotknąć.

Jako dziecko cierpiałam zawsze pod wpływem niedorzecznego strachu, że wszystko, co widzę, zniknie, gdy tylko odwrócę się do tego plecami.

Nagle ogarnęło mnie przykre uczucie, że nigdzie naprawdę nie należę...

[...] ale jak wszystko, co obce, pełne jest tajemniczego powabu.

Kochać i troszczyć się o inną istotę jest rzeczą bardzo uciążliwą, znacznie cięższą niż zabijać i niszczyć.

Są takie chwile, w których cieszę się, że przyjdzie czas, kiedy nie będzie już nic takiego, do czego mogłoby przylgnąć moje serce. Już mnie to nuży, że wszystko mi się odbiera.

Jest niesłychanie trudno być sprawiedliwym wobec własnej przeszłości.

Boję się myśli zrodzonych w mrocznym poranku.

Nie lubię żyć bezplanowo, z dnia na dzień.