To, co nieuchronne. Rozmowy o śmierci

W ludzkiej polis nie ma lepiej uporządkowanego miejsca niż cmentarz.

[...] śmierć to przejście z formy w brak formy.

Na naukę umierania jest, z definicji, zawsze za późno.

Nie istnieją dolegliwości, które byłyby a priori nieuleczalne. Istnieją jedynie choroby, których obecnie nie potrafimy jeszcze leczyć.

Krytykowanie niektórych praktyk medycznych za to, że stanowią pogwałcenie natury to zwykłe nieporozumienie. Lekarz nic innego nie robi, cały czas walczy z naturalnymi procesami.

Myślę o śmierci, aby nad nią zapanować, co jednak nie przeszkodzi mi dokonać żywota. Kiedy jednak myślę o śmierci, znajduję się poza nią, na zewnątrz. Jestem w obrębie śmierci ponieważ umrę, natomiast wymykam się jej, kiedy o niej myślę.

Śmierć warunkuje egzystencję. Przyznaję rację tym wszystkim, którzy mówili, że śmierć nadaje życiu sens, a jednocześnie pozbawia życie sensu. Śmierć jest nonsensem, który nadaje życiu sens.

Śmierć jest nieuchronna i nieodwracalna, ale też przypieczętowuje po wsze czasy czyjąś egzystencję, to, że ktoś był, fakt niezbywalny, nieusuwalny, niezniszczalny...

Każde życie można przedłużyć, wszystkie choroby są uleczalne, oprócz choroby chorób, choroby szczególnej, jaką jest śmierć. Na tę chorobę zapadają zarówno zdrowi, jak i chorzy. Ci, którym coś dolega, oraz ci, którzy czują się wyśmienicie.

Stała, choć utajona obecność śmierci uwzniośla życie, obdarza naszą egzystencję pasją, ferworem, energią. Można powiedzieć, że to, co nie umiera, nie żyje.