Serca Atlantydów

[...] doznał tego zapierającego dech wrażenia magii, tego uczucia, że świat jest tylko cienką błoną napiętą na czymś innym, czymś zarazem jaśniejszym i mroczniejszym.

Co dobrego jest w dzieciństwie, skoro prowadzi do takich rzeczy? Zły wzrok i złe ciśnienie to jedno, złe idee, złe marzenia i zły koniec to coś zupełnie innego.

Tak naprawdę wygląda koniec wojny [...] - nie przy stołach konferencyjnych, lecz w szpitalach onkologicznych, kawiarniach i korkach. Wojny kończą się po troszeczku, po kawałku, a każdy kawałek jest jak wspomnienie, wszystkie giną jak echo w górach. W końcu nawet wojna wywiesza białą flagę.

Znasz cenę za sprzedaną przyszłość […]? Jest taka, że nigdy nie możesz zapomnieć o przeszłości. Nigdy z nią nie kończysz.

Lubię wiele osób w moim wieku […]. Ale nienawidzę naszego pokolenia, gardzę nim […]. Mogliśmy zmienić wszystko, mieliśmy tę szansę. Naprawdę.

[…] ludzie są śmieszni, zwycięzcy nigdy się nie poddają, a ci co się poddają, nigdy nie zwyciężają.

Kiedy ktoś umiera, myślisz o przeszłości.

W życiu, tak jak w kartach, co rzucone, to stracone.

[...] byliśmy jak obcy... a raczej jak starzy znajomi w pociągach, które jadą w przeciwnych kierunkach.

Serca są twarde [...]. Przeważnie się nie łamią. Przeważnie tylko się naginają.

[...] współczuje ludziom, którzy myślą za dużo. Twierdzi, że to taka choroba. I może ma rację.

[...] trzeba zapłacić, jeśli się krzywdzi ludzi, zwłaszcza mniejszych od siebie i takich, którzy nie chcą zrobić nic złego.

Czasami wydaje ci się, że widzisz więcej niż zwykle i być może tak właśnie jest. Takie chwile są dobre.

Istnieją na tym świecie ludzie, którzy umieją przegrywać, i tacy, którzy przegrywać nie umieją - naburmuszeni, obraźliwi, płaczliwi... są też tacy, którym po przegranej zaczyna odbijać.

Potrafię się pogodzić z wieloma ludzkimi słabostkami, ale nienawidzę buców.

Trzeba się umieć pokazać. Nawet jeśli się pasa świnie, należy się dobrze prezentować.

Niemal zawsze wiemy, co jest dla nas najlepsze, ale czasem wiedza wydaje się bardzo blada w porównaniu z namiętnością. Smutna prawda.

Marzył o tym, by okno w jego umyśle zamknęło się jak najprędzej, by szyby jak najszybciej znowu zmatowiały, ponieważ tylko wtedy miłość jest możliwa - i niezbędna. Im mniej wiesz, w tym więcej możesz uwierzyć.

[...] kłamstwo niekiedy staje się koniecznością, a z czasem zaś można je nawet polubić.

Ależ ta pamięć zabawnie działa! Niektóre rzeczy są jasne i wyraźne, innych prawie nie widać...

[...] takie rzeczy zdarzają się całkiem często: idziesz spokojnie przed siebie, zajmujesz się własnymi sprawami, aż nagle ni stąd, ni zowąd wpadasz po szyję w przeszłość.

Dorosłość osiąga się stopniowo, trudnymi do przewidzenia zrywami i skokami nierównej długości.

Najistotniejsza była świadomość, że jest się kochanym jedynie trochę, i pragnienie ocalenia za wszelką cenę tej odrobiny uczucia.

Książka jest jak pompa. Sama z siebie nie da ci niczego, musisz na wszystko zapracować.

Chciałbym kiedyś napisać [...] powieść [...]. Ciekawe, czy kiedyś mi się uda.

Kto wie? Przecież KTOŚ musi pisać książki, tak samo jak ktoś musi naprawiać rury albo zmieniać przepalone żarówki w latarniach w parku.

Oczywiście są [...] wspaniałe książki, w których nie ma ani kawałka dobrej opowieści. Od czasu do czasu czytaj dla samej opowieści, chłopcze. Nie bądź jak te snoby, które uznają tylko literaturę „wysokich lotów”. Od czasu do czasu czytaj też coś dla samych słów, języka. Nie bądź jak te głupole, którzy nigdy tego nie robią. A jeśli uda ci się znaleźć książkę, w której jest i ciekawa historia, i piękny język, traktuj ją jak największy skarb.

[...] to imigranci, coś jakby wędrowne ptaki, ciągle w drodze, żyjący tym, co akurat dojrzało.

Oczywiście są też wspaniałe książki, w których nie ma ani kawałka dobrej opowieści. Od czasu do czasu czytaj dla samej opowieści, chłopcze. Nie bądź jak te snoby, które uznają tylko literaturę „wysokich lotów”. Od czasu do czasu czytaj tez coś dla samych słów, dla języka. Nie bądź jak głupole, którzy nigdy tego nie robią. A jeśli uda ci się znaleźć książkę, w której jest i ciekawa historia, i piękny język, traktuj ją jak największy skarb.

Potraktuj lekturę tak jak wyprawę w nieznane. Poruszaj się bez mapy, rysuj za to własną, w miarę jak posuwasz się naprzód.

Jeżeli chcesz się nauczyć kłamać, niemówienie wszystkiego może być dobrym początkiem [...].

ZABIJANIE DLA POKOJU JEST JAK PIEPRZENIE SIĘ DLA CNOTY.