Stephen King

[...] zły los lubi złe towarzystwo.

[...] wie, że on mówi prawdę o tym, że jej potrzebuje. A bycie potrzebną to coś wspaniałego. Może wręcz najwspanialszego.

[...] za późno zawsze przychodzi za wcześnie.

[...] w mocnej zupie serwisów społecznościowych, gdzie grasują trolle, a znęcanie się nigdy nie ustaje, zrodziły się tysiące samobójstw. To dopiero prawdziwe zwycięstwo ducha nad materią.

[...] śledztwo jest szefem, więc trzeba iść tam, gdzie nas zaprowadzi. Bez uników, spychania na innych, trzeba wziąć tę czerwoną nitkę i podążać za nią aż do końca.

[...] nie powinieneś zamykać oczu na dowody tylko dlatego, że wskazują kierunek, w którym nie chcesz pójść.

[...] niektórzy nierozważnie trwonią to, za co inni sprzedaliby duszę: zdrowe, wolne od bólu ciało. A dlaczego? Bo są zbyt ślepi, okaleczeni emocjonalnie lub egocentryczni, żeby za ciemną krzywizną ziemi zobaczyć następny wschód słońca. Które zawsze wschodzi, jeśli tylko wciąż oddychamy.

Skrupulatność to kiepski substytut wnikliwości.

Ziarna zasiane w dzieciństwie głęboko się zakorzeniają.

[...] autodiagnoza wspomagana internetem to zabawa dla idiotów.

Zabierasz siebie ze sobą, dokądkolwiek idziesz.

Czasem człowiek sądzi, że ujrzał już dno studni ludzkiej głupoty, ale spotyka kogoś, dzięki komu dowiaduję się, że ta studnia nie ma jednak dna.