Więzień Nieba

(…) człowiek w pewnym wieku zaczyna sądzić, że nic w cyrku tego świata już nie zdoła go zaskoczyć.

Człowiek czasem ma już dość uciekania. Świat staje się bardzo mały, kiedy nie masz się gdzie podziać.

Młody człowieku, na tym świecie wszystko jest fałszywe. Wszystko oprócz pieniędzy.

Nie pamiętam gdzie, ale czytałem, że w gruncie rzeczy nigdy nie byliśmy tacy, jakich siebie pamiętamy, że wspominamy tylko to, co nigdy się nie wydarzyło…

(…) niesiony skrzydłami pierwszej porannej kawy, tego niczym nieskrępowanego optymizmu w stanie płynnym.

– Może chce się pan wyspowiadać? – niespodziewanie zapytał ksiądz. – Teraz już na serio.

– Niech się ksiądz nie obrazi, ale ja, jeśli o te rzeczy chodzi, to nie bardzo w nie wierzę…

– Ale może Bóg wierzy w pana.

– Wątpię.

– Nie trzeba wierzyć w Boga, żeby się wyspowiadać. To sprawa między panem a pańskim sumieniem. Co ma pan do stracenia?

Wytrawny kłamca wie, że najlepszym kłamstwem jest zawsze prawda podana z pominięciem najistotniejszej kwestii.

Czasem człowiek zapomina, że na tym świecie nie wszyscy są nędznikami.

Wszystko w tym życiu można przebaczyć. Poza prawdą.

(…) nikt nie jest zły z natury, tylko że po prostu się boi.

Są takie miejsca i takie czasy, kiedy bycie nikim przynosi większy zaszczyt niż bycie kimś.

Wariatem jest ten, kto ma się za całkowicie normalnego, a za nienormalnych uważa całą resztę.

(…) suknia ślubna jest jak skafander nurka: nie jest to najlepsze miejsce do oddychania, za to kiedy już można z tego wyskoczyć, zabawa zaczyna się na całego.

(…) najlepszym sposobem na pokrzyżowanie szyków władzy jest zwrócenie się do niej, nim ona zdąży zwrócić się do ciebie.

Przyszłości się nie pragnie: zasługuje się na nią.

Zawsze sądziłem, że kto czuje pociąg do stada, ten ma w sobie coś z barana.

Widząc owego dnia, jak mój przyjaciel całuje swą ukochaną kobietę, pomyślałem, że dla tej chwili, dla tego momentu skradzionego czasowi i Panu Bogu, warto było przetrwać te wszystkie nędzne i ponure dni, które doprowadziły nas tutaj, i te wszystkie, które nas jeszcze najpewniej czekają, gdy wrócimy znów do powszedniego życia, i że wszystko, co na tym świecie czyste, porządne i nieskalane, i wszystko dla czego warto było nadal oddychać, było w tych ustach, tych rękach i w spojrzeniu tych dwojga szczęśliwych ludzi, którzy będą ze sobą, teraz już wiedziałem o tym na pewno, do końca dni swoich.

Odnieść w życiu sukces, kiedy rodzina wspiera i pomaga, to żaden powód do dumy.

Wariatowi zawsze wydaje się, że wariatami są inni.

(…) przeznaczenie nie puka do drzwi naszego domu. Trzeba za nim ruszyć, wyjść mu na spotkanie.

– Wie pan, któregoś dnia budzi się pan rano i uświadamia sobie nagle, że wszystkie pociągi już odjechały.

– Zawsze jest jakiś pociąg, do którego jeszcze można wsiąść. Zawsze.

(…) jedyny przyzwoity obyczaj, którego należy bronić stanowczo, to obyczaj czytania, podczas gdy reszta jest kwestią sumienia każdego z osobna (…).

Strach dzielony z kimś ma nie takie wielkie oczy.

Habit nie czyni mnicha, ale zbrodnia lub podejrzenie jej popełnienia czynią detektywa, a zwłaszcza detektywa amatora.

Zostało naukowo udowodnione, że każde paromiesięczne niemowlę bezbłędnie i instynktownie wyczuwa ów moment nad ranem, kiedy jego rodzicom wreszcie udaje się zapaść w długo oczekiwany i upragniony sen, by w tej właśnie sekundzie ryknąć z całych sił, kradnąc im tym samym co najmniej pół godziny ciągłego wypoczynku.

Albo dostosujesz się do nowych czasów, albo wypadasz z gry.

Kiedy tylko mogę, staram się unikać banków, bo [...] to one nie przepuszczą żadnej okazji, by obrabować ciebie.

Czasem sobie myślę, że Darwin jednak się mylił i w rzeczywistości człowiek pochodzi od owadów, bo w ośmiu przypadkach na dziesięć człekokształtne to zwykłe mendy gotowe na wszystko za byle gówno.

Nie smakiem rozkoszuje się podniebienie, ale wspomnieniem.

Habit nie czyni mnicha [...].

Ludzie małoduszni zawsze usiłują pomniejszyć innych [...].

[…] jak mówią znawcy, przyszłość literatury zależy od kobiet […].