Cytaty o wierze

Wszystko zawsze sprowadza się do jednego. Są obrońcy wiary i jej kontestatorzy, a pomiędzy nimi armaty.

Nie muszę chodzić do kościoła, by poczuć Boga i jego dobroć.

Pamiętaj: w co umysł może uwierzyć, to umysł może osiągnąć.

Jeśli się boisz, że coś może okazać się prawdą, to znaczy, że dopuszczasz taką możliwość. A dopuszczanie możliwości czegoś to pierwszy krok do uwierzenia w to.

Prędzej czy później i ja mógłbym stać się jak ślad, pieczęć

Złotego wieku. Bez wiary, nadziei – czym byłem?

Mógłbym serce w głaz przemienić, twarz – w kamienną niechęć,

Kłamać, dać się okłamać, umrzeć: kto wie? Jesteśmy prochem i pyłem.

Ale jak się ma Boga w sercu, to człowiek czuje, że dzień i noc warto żyć. (…) Dlatego właśnie zrobiłem na fermie poletko Pana Boga, kiedy tu zacząłem pracować za młodu. Bo lubię mieć takie miejsce, na którym mógłbym stanąć i czuć, że tam jest Bóg.

Umysł pożąda pewności, a być może najbardziej pożąda tej pewności, króra rozumu nie potrzebuje. Być może to, co umysł rozumie, czego potrafi mozolnie dowieść i przyjąć do wiadomości, jest zarazem tym, czym najbardziej gardzi.

– Ale nie straciłaś wiary?

– Nie.

– Czy to dlatego, ze masz nadzieję, że ci się polepszy?

– Nie – powiedziała – Dlatego, że tylko to mi pozostało.

– Według mnie korzenie stanowi wiara – odpowiedziała po cichu.

– Wiara w moją religię, nawet jeśli nie ja ją wybrałam… Ale liczy się także wiara w siebie, wiara w ludzi, których spotkasz. To będzie twoja prawdziwa rodzina.

Gdy mało się wie, wierzy się w różne rzeczy.

Co więcej możemy dostać niż życie? Czego więcej możesz pragnąć niż życia? To dar. Życie jest wszystkim, a człowiek nie żyje pełnią życia, jeżeli nie wierzy.

Ale kiedy znika wiara, zostaje po niej – i coraz to żywsze, aby zamaskować utratę dawnej naszej mocy dawania realności nowym rzeczom – fetyszystyczne przywiązanie do rzeczy dawnych, które ożywiała nasza wiara; tak jakby to w niej, a nie w nas mieszkała boskość, boskość jak gdyby nasze obecne niedowiarstwo miało zewnętrzną przyczynę – śmierć Bogów.

Miejsca, któreśmy znali, należą nie tylko do świata przestrzeni, w który wstawiamy je dla większej wygody. Były one jedynie cienką warstwą pośród ciągłości wrażeń tworzących nasze ówczesne życie; wspomnienie jakiegoś obrazu jest jedynie żalem za pewna chwilą; i domy, drogi, aleje są ulotne jak lata.