Rainbow Rowell

Czy to ważne, że nigdy nie mam dobrych intencji? Moje piekło nie jest wybrukowane ani dobrymi, ani złymi intencjami. To po prostu moje piekło.

Dzielenie pokoju z człowiekiem, którego się pragnie, jest jak dzielenie pokoju z szalejącym ogniem. Nieustannie cię przyciąga i nieustannie podchodzisz za blisko. Wiadomo, że nic dobrego z tego nie wyniknie, ale i tak to robisz. A potem… Potem musisz się oparzyć.

Myślenie o tym, czego nie można mieć ani zmienić, boli. No to lepiej nie myśleć.

– Powiedz coś, żebym nie czuł się jak idiota.

– Nie czuj się jak idiota, Park.

– Dzięki.

– No proszę, cała jesteś w swetrach. A to co, swetry nożne?

– To ocieplacze na nogi.

– Masz na sobie co najmniej cztery różne typy swetrów.

– To jest szalik.

– Wyglądasz, jakby cię ktoś obwiązał swetrami.

– Dobrze, już dotarło.

– Możesz sobie być Hanem Solo. (…) A ja będę Boba Fettem, przemierzę całe niebo za tobą.

– Twoje imię się jakoś zdrabnia? – zapytał.

(…)

– Tak, Eleonora.

– A nie Nora albo Elo, albo Lena, albo Lenny, albo Elle…?

– Usiłujesz mi wymyślić zdrobnienie?

– Nie, uwielbiam twoje imię. Nie chcę się pozbawiać ani jednej jego sylaby.

– Jest jak nocny stolik – kwitowała Wren.

– Zawsze przy mnie stoi.

– … żebyś mogła odłożyć na niego gazetę.

(…)

– Lubię Abla. Jest taki stabilny.

– Właśnie opisujesz nocny stolik…

(…) żeby być prawdziwym nerdem, trzeba preferować światy wymyślone nad rzeczywistość.

Uczucie, gdy po raz pierwszy chwycił jej dłoń, było tak cudowne, że przeważyło wszystkie złe rzeczy. Było mocniejsze niż jakikolwiek ból, którego doświadczyła.

– Czytałeś książki z serii?

– Widziałem filmy.

Cath tak mocno wywróciła oczami, że aż ją zabolało.

Eleonora miała rację – nigdy nie wyglądała ładnie. Wyglądała jak dzieło sztuki, a sztuka nie może być po prostu ładna; sztuka ma wywoływać emocje.