Rainbow Rowell

Czy to ważne, że nigdy nie mam dobrych intencji? Moje piekło nie jest wybrukowane ani dobrymi, ani złymi intencjami. To po prostu moje piekło.

Dzielenie pokoju z człowiekiem, którego się pragnie, jest jak dzielenie pokoju z szalejącym ogniem. Nieustannie cię przyciąga i nieustannie podchodzisz za blisko. Wiadomo, że nic dobrego z tego nie wyniknie, ale i tak to robisz. A potem… Potem musisz się oparzyć.

Myślenie o tym, czego nie można mieć ani zmienić, boli. No to lepiej nie myśleć.

– Twoje imię się jakoś zdrabnia? – zapytał.

(…)

– Tak, Eleonora.

– A nie Nora albo Elo, albo Lena, albo Lenny, albo Elle…?

– Usiłujesz mi wymyślić zdrobnienie?

– Nie, uwielbiam twoje imię. Nie chcę się pozbawiać ani jednej jego sylaby.

– Jest jak nocny stolik – kwitowała Wren.

– Zawsze przy mnie stoi.

– … żebyś mogła odłożyć na niego gazetę.

(…)

– Lubię Abla. Jest taki stabilny.

– Właśnie opisujesz nocny stolik…

(…) żeby być prawdziwym nerdem, trzeba preferować światy wymyślone nad rzeczywistość.

Uczucie, gdy po raz pierwszy chwycił jej dłoń, było tak cudowne, że przeważyło wszystkie złe rzeczy. Było mocniejsze niż jakikolwiek ból, którego doświadczyła.

Eleonora miała rację – nigdy nie wyglądała ładnie. Wyglądała jak dzieło sztuki, a sztuka nie może być po prostu ładna; sztuka ma wywoływać emocje.

Czasami pisanie jest jak zbieganie z górki. Palce zostają na klawiaturze, tak samo jak nogi zostają w tyle, nie nadążając za resztą ciała.

Boże, ten jego podbródek. Chciała się pobrać z tym podbródkiem. Chciała go zamknąć w złotej klatce.

Chcę, żeby wszyscy cię poznali. Jesteś moją ulubioną osobą wszech czasów.

Poza tym nie do końca trzymali się za ręce; Park dotykał jej dłoni, jakby były czymś niezwykle rzadkim i cennym, jakby jej palce były w jakiś sposób połączone z resztą ciała. No dobra, przecież były. Trudno to wyjaśnić. Sprawiał, że czuła się jak coś więcej niż suma swoich części.