W księżycową jasną noc

Szczerze mówiąc, sam nigdy nie wiedziałem, czy jestem największym grzesznikiem od czasów Kleopatry, czy może w ogóle nigdy nie zgrzeszyłem.

Czas wlecze się niemiłosiernie. Gdyby człowiek miał przez całe życie trzymać wartę na śniegu, zdawałoby mu się, że żyje z pięćset lat.

Kiedy się zacznie myśleć o wszystkim, co mogłoby się zdarzyć, można ześwirować w trymiga.

Stoimy [...], paląc i gapiąc się w śnieg w nadziei, że nic nie zobaczymy. Właściwie rzecz jest bardziej skomplikowana: chcemy za wszelką cenę zobaczyć wszystko, co jest do zobaczenia, a jednocześnie modlimy się, żeby nie było nic.

[...] umysł ludzki daje się pompować tylko do pewnych granic.

Ołówka nie pożyczyłbym nikomu za nic na świecie. Człowiek musi mieć coś własnego [...].

[...] picie zaliczamy do tej samej kategorii co przekleństwa: objawy zupackiej bohaterszczyzny, której należy się wystrzegać.

Czekanie to dziewięćdziesiąt dziewięć procent służby wojskowej.

[...] do jakich absurdów dojść może umysł ludzki, kiedy nadmierna potęga rozumu skoncentrowana zostanie na zbyt małej przestrzeni.

[...] prawda jest w oczach patrzącego.

[...] czyta słowo po słowie, jakby je wylizywał z książki.

Jeszcze za mało się boję. Za bardzo boję się ich, ale za mało siebie samego.