Zaufaj

Wybierz twoją historię i zmień Historię.

Mogę więc prosić o wszystko. Ale czy to wszystko obróci się na dobre czy na złe? Kto to wie… Dlatego na końcu dodaję zawsze: – Ale nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie.

Wielkiej Nocy, nocy pojednania, w której doświadczyłam, że moje rany są w Jego ranach i że On kocha mnie dokładnie taką, jaką jestem. Bo taką mnie sobie wymarzył, taką mnie stworzył! I za taką właśnie Monikę oddał z miłości swoje życie.

Możesz jeszcze dopisać nowe zakończenie do swojej opowieści.

Nawet jeśli mam wrażenie, że stąpam po linie, to tylko ciągle przypominam sobie, żeby patrzeć na jej koniec. Wtedy nie upadnę. Byle nie patrzeć ciągle pod nogi. Piotr też: dopóki patrzył prosto w oczy Jezusa, potrafił chodzić po wodzie. Jego wiara była przez ten krótki moment silniejsza niż jego strach. Tylko czy Jezus mnie złapie? Mój przyjaciel Radek dopowiedziałby: „Jak nie w tym życiu, to w przyszłym!”.

Ten najpiękniejszy dar, który dostałam od mojej mamy, to wiara. Wiara w Miłość, która nas stworzyła.

Lepiej dziękować, niż planować.

Wybory „na zawsze” nie zawsze są na zawsze.

Zdecyduj najpierw. Po prostu zdecyduj. I zaufaj. A ta siła przyjdzie.

Najwyższy czas na odpoczynek jest wtedy, kiedy nie masz na niego czasu.

Nie miałam tu być, a jestem. Przyszłam tu bez pytań, a dostałam odpowiedzi. Przyjechałam zagubiona, a wyjeżdżam błogosławiona.

To, co się wydarza już, już jest pełnią. Każdy dzień daje mi wszystko, czego potrzebuję.

Kiedy idę za scenariuszem, którego sama bym sobie nie wymyśliła, kiedy zdaję się na Jezusa i jego podpowiedzi, daję Mu nieskończony kredyt zaufania. To znaczy też – przestaję Go rozliczać z czasu. A wtedy On może działać po swojemu.

Więcej chcieć, to nie znaczy teraz mniej mieć.

Za chwilę nie będziesz już taka sama.

Mogę wybrać, na co patrzę. Na czym skupię swój wzrok. A raczej na Kim.

Mogę chcieć więcej i więcej, i więcej. Ale to nie znaczy, że teraz mam mniej.

W całej naszej różnorodności i zranieniach jesteśmy nadal jednym modlącym się wspólnie Kościołem.

Im dłużej się czeka, tym mniej się już czeka?

Żyjemy wspomnieniem miłości i czekaniem na miłość.

Najgorsza pewność jest lepsza od najlepszej niepewności.

Mogę móc i mogę nie móc.

W trzydzieści sekund można zmienić wszystko.

Niektóre doświadczenia i przeżycia są nam dane tylko raz. Nostalgia i tęsknota przyprowadza nas czasem znowu na górę Tabor, ale tam już nie ma Obłoku. Tylko szare kamienie i żwir skrzypią pod butami.

To, co dane, jest zadane.

Jezus nie potrzebuje czasu.

To nie te przykre, dramatyczne nieraz sytuacje ani tych przykrych, dramatycznie nieraz utrudniających mi życie ludzi ma Jezus uleczyć. Kiedy Go proszę o pomoc, nie jest lekarzem „tych innych”. Jest moim lekarzem. I sam wie najlepiej, czego i ile czasu mi potrzeba, żeby mnie uzdrowić.

Właśnie wtedy, kiedy wiatr wieje mi w oczy, a wątki najbardziej się plączą, mam szansę stać się takim bohaterem, jakim mnie wymyślił Boski Scenarzysta.

Przypadek to drugie imię Boga.

Wszystko będzie dobrze, zobaczysz, wszystko będzie dobrze.

Dla Niego nie ma nic niemożliwego.

Czuję, że dopiero teraz, po tylu latach, dzięki tej odzyskanej wolności będę w stanie dać też wolność innym ludziom.

Bóg musi kochać. Człowiek może zdradzić.

Chcesz pomagać? Panuj nad sobą.

A gdzie dobro i piękno, tam i prawda. Nieraz ta najbardziej bolesna prawda… o sobie.

Dróg jest wiele. Bóg jest jeden. I jest Miłością. To wiem na pewno. Choć niektórzy tę moją wiedzę nazywają wiarą.

Bez względu na to, czy ktoś mówi coś dobrego czy złego, ma do tego pełne prawo. To jego opinia. I mówi bardziej o nim niż o mnie. Wbrew temu, co przez tyle lat wcześniej myślałam, w żaden sposób nie podważa to mojej wartości.

Dziękuję, mamo, że nauczyłaś mnie tak patrzeć, żeby to zobaczyć.

Czyżbym wybaczając wszystkim, którzy do tej pory mnie skrzywdzili, niechcący wybaczyła też sobie? Czy moje niedokochanie siebie, mój wewnętrzny sabotażysta, który z wielką pasją nie jeden raz podcinał mi gałąź, na której siedziałam, też został tam, na skale Golgoty?

Dla Niego jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień! Nawet najbardziej dotkliwe rany, jak te moje, potrafi w sekundy zabliźnić.