Julio Cortázar

[...] nie daj się, chłopie, kupić, ale nie daj się również sprzedać.

Dzieci są z natury niewdzięczne, co nie powinno nikogo dziwić, jako że w tym naśladują swych kochających rodziców [...].

[...] aby dojść do słowa, trzeba mieć do niego odpowiednie podejście.

Kot nie podróżuje, jego orbita jest leniwa i niewielka, z maty na krzesło, z sieni na klomb bratków, rysunek powolny, tak jak u Matisse'a, kot namalowany, nigdy Jackson Pollock czy też Appell [...].

[...] pisarz prawie nigdy nie bierze pod uwagę relacji zachodzących między życiem a lekturą i przyjmuje, że tylko on i jego twory istnieją w czasoprzestrzeni, czytelnik zaś jest abstrakcyjnym aparatem trzymającym w lewej ręce dwustronicowy plik kartek i dysponującym nieprzerwanym czasem, aby go doczytać do końca!

Skąd tu wiedzieć, jak mogło było zakończyć się coś, co nie miało początku, co ukazało się od środka i znikło bez określonego kształtu, rozpływając się na skraju innej mgły?

Jedyną rzeczą niezmienną w człowieku jest jego chęć zmieniania [...].

[...] może pisanie krótkiego opowiadania jest snem na jawie? Że jest stanem granicznym między snem a jawą, to oczywiste: wystarczy zapytać chińskiego filozofa albo motyla.

[...] w każdym godnym zapamiętania opowiadaniu dostrzec można [...] polaryzację, jakby autor pragnął jak najszybciej i jak najdokładniej pozbyć się swego tworu, odżegnując się od niego w jedyny możliwy dla siebie sposób - pisząc go.

Cechą dobrego opowiadania jest dla mnie jego autarkia, fakt, że odłączyło się ono od autora niby bańka mydlana od słomki.

„Chyba nigdy nikogo nie odrzuciłam naprawdę. Po prostu ludzie pozostawali gdzieś poza mną i tyle”.

Dlaczego badacze literatury szukają w tekście wszystkiego z wyjątkiem wyobraźni?