José Saramago

Słowa [...], znajdują się dookoła, w powietrzu, każdy może się ich nauczyć.

[...] nie więcej rzeczy zmieści się w roku niż w jednej minucie tylko dlatego, że są rokiem i minutą, nie jest ważny rozmiar wazonu, ale to, co każdy z nas może weń włożyć, nawet jeśli będzie miał się przelać i zniszczyć.

[...] nikt nie wie, czym naprawdę jest pocałunek, może niemożliwą do zrealizowania próbą pożarcia jednego przez drugie, może demonicznym zespoleniem, może początkiem śmierci.

Nigdy się nie dowiemy, do jakiego stopnia nasze życie uległoby zmianie, gdyby pewne usłyszane i nie zrozumiane zdania zostały zrozumiane.

[...] wiek każdego z nas ma znaczenie tylko w zestawieniu z wiekiem innego człowieka [...].

[...] ludzie zwykle chętnie mówią znacznie więcej niż to, o co się pyta, to kwestia odpowiedniego ich stymulowania, sprowadzania rozmowy na właściwe tory, tak by tego nie spostrzegli.

Nie dowierzaj mężczyźnie, który milczy, i psu, który nie szczeka.

Na papierze wszystkie plany są jednakowo dobre, jednak rzeczywistość dała dowód swej nieposkromionej pasji, z jaką rozwiewa papiery i drze plany na strzępy.

Nikt nie powinien dawać mniej, niż już kiedyś dał, nie daje się róż, żeby następnego dnia dać pustynię [...].

[...] dowodem wielkiej wiedzy jest świadomość, że nawet uczucia podlegają dyktatowi czasu.

[...] aby porozmawiać, a także aby zabić, trzeba się zbliżyć [...].

[...] prawda powinna wyprzedzać wszystkie inne rzeczy [...].