Śmierć, starość, samotność ludzi starych – nie bójmy się tych słów ani tego, co wyrażają. Dlaczego miałabym… — Susanna Kubelka

Starość nie zmienia człowieka gruntownie. Natomiast z pewnością czyni jedno: niepostrzeżenie wzmacnia skłonności, które miało się przez całe życie. Drobne niedopatrzenia i potknięcia, dla których wytłumaczenia szukamy w starości, problemy z koncentracją i pamięcią, mają zwykle inne przyczyny, takie jak nerwowość i przemęczenie, albo po prostu biorą się ze zwykłego, niezależnego od wieku roztargnienia.

Wszystkiego w życiu trzeba się nauczyć. Także macierzyństwa. Oczywiście dzieci się rodzą i jakoś rosną nawet wtedy, kiedy mało się o nie troszczymy. Ale do tego, aby wychować człowieka, przygotować go do życia tak, aby przyniósł radość rodzicom, a pożytek społeczeństwu, potrzeba cierpliwości, doświadczenia, inteligencji, krótko mówiąc: dojrzałości.

Trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że nicią przewodnią młodości jest niepewność. Im bardziej agresywny wydaje się jakiś nastolatek, tym bardziej z reguły jest niepewny. Wystarczy przypomnieć sobie własne kompleksy (ach, ta dziecięca figura!), bezlitosną rywalizację pomiędzy szkolnymi koleżankami, niewytłumaczalne lęki i obawy, a przede wszystkim bezustanne dramaty sercowe.