Cytaty o kryminałach

Ze starością można walczyć skutecznie, tyle że ludzie o tym nie wiedzą i dają się oszukiwać lekarzom, a ci faszerują ich tonami tabletek. Tymczasem wystarczy tylko codziennie wypić koniak albo dwa, zapalić papierosa i dla zachowania psychicznej sprawności rozwiązać kilka krzyżówek. No i najważniejsze, trzeba czytać kryminały.

W dzieciństwie fascynowały mnie zagadki i łapczywie pożerałam kryminały (…) Ale tajemnica prawdy jest czymś innym i można jej stawić czoło dopiero w dorosłym wieku, bo wiąże się z pragnieniem, to znaczy z inteligencją i moralnością

Jakże ciekawe jest śledzenie rozwoju wypadków, gdy prześlizgujemy się oczyma po papierze… W rzeczywistości praca detektywa wygląda okropnie – mokre nogi, pusty żołądek i głowa, która nie potrafi wpaść na odpowiedni trop. W książce można szybko przekartkować strony i zajrzeć na koniec, a w życiu niestety nie…

– Odkryliśmy też wspólne zamiłowanie do Agathy Christie. – Nic mnie nie uspokaja tak, jak lektura jej powieści – przyznawała – To pocieszające. – Pocieszające? W gazetach nazywają ją „królową zbrodni”. – Cóż może uspokajać bardziej niż ten świat domowych zbrodni, wyrafinowanych, artystycznie wyreżyserowanych, dokonywanych przez inteligentnych przestępców stosujących zmyślne trucizny. Dla nas, żyjących w zwierzęcym świecie zdominowanym przez siłę, jest w tym coś cudownie egzotycznego.

Im dalej w las, tym większy kryminał.

Ciekawe – pomyślał – że wielka mistyfikacja literatury kryminalnej polega na braku luk w potoku wypadków. W powieściach tych dzieje się zawsze coś, co wypływa z żelazną logiką ze strumieniem zdarzeń. Tymczasem prawdziwe życie pełne jest luk, w których się nic nie dzieje. Coś dzieje się, potem przestaje się dziać i następuje luka.

Już wiem jak Agatha Christie pisała powieści kryminalne (...). Przetwarzała najgorszą z hipotez tak, by uczynić ją trafną.

Kryminał traktujący o zagadce morderstwa w zamkniętym pokoju jest najczystszą w świecie opowieścią o sztuce dedukcji [...].