Cytaty
Każdemu zdarza się decydować o losie drugiego człowieka.
[...] los to wyznaczona ci z mocy grobów przestrzeń.
3 Kruczek · s. 193
Nie Bóg, lecz piekło jest tajemnicą naszego losu.
3 Kruczek · s. 182
Życie składa się z fal. Zdaniem niektórych filozofów, wszystko, co robimy, zmienia świat. Nawet najprostsze czynności. Na przykład to, że wychodzisz z domu pięć minut później, jedziesz inną trasą do pracy, odmienia całe twoje dalsze życie.
Rozdział 9 · s. 94
Człowiek pociąga mnie i przeraża, kocham go i nienawidzę za skazującą mnie na bierność gwałtownością. Nie pojmuję, dlaczego należałoby się miotać, aby oddalić od niego fatalizm losu. Trzeba być naiwnym, żeby go pogrążać lub bronić!
Wielu ludziom wydaje się, że ich los nie jest z góry przesądzony, że wszystkie następujące po sobie, dotyczące ich zdarzenia są wyłącznie zbiegiem okoliczności. Mimo to, nawet oni, spoglądając po latach wstecz na swoje życie, dostrzegają, że coś, co niegdyś wydawało się im dziełem przypadku, w gruncie rzeczy było koniecznością.
[...] nawet przeznaczenie nie jest tak nieubłagane, jak schody ruchome poruszające się w przeciwnych kierunkach.
Pojmanie Cerbera
Życie rzadko jest sprawiedliwe. Bóg nie rozdziela nieszczęść równo. Niektóre rodziny przechodzą przez życie niedraśnięte. A inne obrywają w dwójnasób.
[...] jedni ludzie mają szczęście, a inni nie - nikt nie umie powiedzieć dlaczego, nawet absolwent Harvard Business School.
wypowiada Malachiasz Constant · 3. Stawiam na ciepłe bułki · s. 104
Co decyduje o kształcie czyjegoś życia? Szereg przypadkowych zdarzeń, nad którymi nie ma się władzy, czy raczej kosmiczna siła ciążenia, która automatycznie ciągnie człowieka tam, gdzie musi?
Część I · Rozdział 1 · s. 18
Tak, tak, myślenie boli. Łatwiej się od niego wstrzymać, zrezygnować. Nie buntować się przeciwko sile ciążenia losu.
Część III: Drugie interview · 15. Godziny odwiedzin · s. 131
Przeznaczenie zazwyczaj czeka tuż za rogiem. Jakby było kieszonkowcem, dziwką albo sprzedawcą losów na loterię: to jego najczęstsze wcielenia. Do drzwi naszego domu nigdy nie zapuka. Trzeba za nim ruszyć.
wypowiada Fermín Romero de Torres · Miasto cieni, 1954 · Rozdział 26




















