Orhan Pamuk

Człowiek najczęściej postępuje odwrotnie, niż sądzi i niż to sobie zaplanował. Gdy dokądś jedzie, wraca do siebie. Kiedy myśli, że czyta – w istocie sam coś pisze. Chce pomóc, a rani… Tak naprawdę większość ludzi nie chce ani nowego życia, ani innego świata.

(…) czasem, kiedy zostajemy oderwani od obrządków jakiegoś pospolitego nawyku, którego istnienia nawet nie byliśmy świadomi, ogarnia nas smutek i poczucie, że życie nie będzie już takiej jak wcześniej.

Upadek wielkich cywilizacji i utrata ludzkiej pamięci sprawiają, że to właśnie dzieci pierwsze tracą moralność, bo szybko i bezboleśnie zapominają o przeszłości i z łatwością zaczynają marzyć o tym, co nowe.

Dlaczego ludzie myślą słowami, ale cierpią z powodu obrazów?

(…) świat jest taki jak słowo pisane – ograniczony, ułomny i niedoskonały.

Teatr i historia powstały z tej samej materii (…) historia, jak teatr, wciąż każe komuś odgrywać jakąś rolę. I tak jak na teatralne deski, na scenę historii wychodzą tylko odważni.

Czas, stwierdziłem, jest kolizją. Jesteśmy tu, bo zdarzył nam się wypadek. Ze światem jest tak samo.

Nie ma nic cenniejszego nad spokój ofiarowany przez zapomnienie.

Niewielu śmiertelników myśli razem z naturą. Jeśli już to robią, zazwyczaj nie mają w głowach idei, które odkryli, patrząc wokół, ale kilka należących do kogoś innego żałosnych refleksji, uznawanych przez nich za własne.

Teraz każdy ma dużo dumy, a mało pieniędzy.

Pana serce pełne jest dobra, tylko boi się pan uwierzyć w Boga.

Największym szczęściem jest zaprzestanie dążenia do jego osiągnięcia.