Jo Nesbø

Zdjęcie autora

Chat GPT based on Elena Torre, CC BY-SA 2.0, via Wikimedia Commons

CC BY-SA 2.0

Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0 Generic

PortretOryginałPortret
Oryginał: Elena Torre, CC BY-SA 2.0, via Wikimedia Commons

Jo Nesbø

Cytaty

  1. Jesteśmy ludzcy, kiedy grzeszymy. Ale stajemy się boscy, kiedy wybaczamy.

    wypowiada Sonny Lofthus · Część V · Rozdział 43 · s. 417

  2. Wiesz, że już w pięćdziesiątym roku życia wrażliwość oczu na światło jest zmniejszona o trzydzieści procent? Kiedy się na to spojrzy od tej strony, życie okazuje się wędrówką ku ciemności, nie ku światłu, [...].

    wypowiada Levi Thou · Część V · Rozdział 42 · s. 402

  3. [...] człowiek zawsze w końcu dociera do punktu, w którym rzeczy nie można dłużej odkładać na później, nie można być słabym przez jeszcze jeden dzień i obiecywać sobie, że jutro zacznie się inne życie.

    wypowiada Simon Kefas · Część IV · Rozdział 41 · s. 388

  4. Zadaniem synów nie jest to, że mają być tacy jak swoi ojcowie - mają być od nich lepsi.

    wypowiada Simon Kefas · Część IV · Rozdział 41 · s. 387

  5. Nie karzemy ludzi dlatego, że są źli, tylko dlatego, że dokonują niewłaściwych wyborów, szkodliwych dla stada.

    Część IV · Rozdział 40 · s. 383

  6. [...] miał twarz starca, jaką ludzie, którzy przekroczą pewien wiek, potrafią mieć przez kilka sekund, jakby coś się omsknęło, jakby właśnie zmieniali się w pył.

    Część III · Rozdział 32 · s. 303

  7. Kiedy już raz wpadnie się w to gówno, czyli pieniądze, wciąga jak heroina. Cyfry na koncie bankowym zaczynają stanowić cel, a nie środek, bo innego sensownego celu już nie ma.

    Część III · Rozdział 31 · s. 293

  8. Zwykle zostawiała telewizor włączony, [...] to pomagało jej zasnąć. Może dlatego, że mocny głos prezentera przypominał jej głos ojca, taki, który potrafi przekazać informację o zagładzie całych kontynentów, a człowiek mimo wszystko czuje się bezpiecznie.

    Część III · Rozdział 31 · s. 292

  9. Czasami się mylimy, sądząc, że odkryliśmy jakąś słabość naszych rodziców. Może oni wcale nie byli słabi. Może coś spowodowało nasze mylne wrażenie, a oni jednak byli silni [...], by ratować tych, których kochali. A skoro oni byli na tyle silni, to może i my mamy tę siłę.

    wypowiada Sonny Lofthus · Część III · Rozdział 23 · s. 214

  10. Kiedy się zmieni miejsce i perspektywę spojrzenia, można odkryć zupełnie nowe rzeczy [...]. Każdy rodzaj ślepoty da się zrekompensować.

    wypowiada Simon Kefas · Część III · Rozdział 22 · s. 207

  11. Głosy są lepsze. [...] Wygląd się zmienia. A głos zostaje.

    wypowiada Sonny Lofthus · Część III · Rozdział 21 · s. 193

  12. Zdolni ludzie potrafią się nauczyć nawet pokory.

    Część II · Rozdział 17 · s. 136