Widnokrąg

I wszystko jest nieszczęśliwe, bo nawet kto szczęśliwy, to przed Bogiem nieszczęśliwy.

Miłość trzeba wytęsknić, wycierpieć, wypłakać. A i tak nie ma pewności, czy się zjawi.

To, co ty widzisz, nikt inny nie widzi. Choćby widział dużo więcej.

W krowach jest cała tajemnica stworzenia i głębsza niż w człowieku. Równa tajemnicy gwiazd, słońca, śmierci.

Bóg to tylko inna perspektywa.

Dawniej, gdy był Bóg, to czuwał nad domami, no, i dawał znaki. Ale nie ma u nas teraz Boga. (…) I człowiek został sam.

Słowa przecież rosną dopiero w człowieku razem z nim. Wytapiają się jak z rudy z jego trosk, udręk, łez. Nikt nie otrzymuje ich w darze tylko dlatego, że się urodził, gdzie, kiedy. Ceną słów jest nasz los.

Od najmłodszych lat [...] trzeba się do dobrego przyzwyczajać, bo potem na byle co się człowiek godzi.

To już lepiej, żeby pan był nieśmiały, niż miałby pan być pospolity.

Bo tak naprawdę jedyna droga do tajemnicy prowadzi przez rozpacz. Można by wręcz powiedzieć, szczęśliwi, których stać na rozpacz.

Bo udręka niewiary jest najdotkliwsza z udręk.

Na sny trzeba życiem zarobić, i to nieraz gorzko.

W tangu o wszystkim się zapomina, wszystko przestaje boleć, tylko by się tańczyło, tańczyło.

To nie takie jednak proste spojrzeć, gdy się spojrzeniem dotyka bólu.

Niewiele przecież trzeba słów, żeby zamknąć w nich nasze przeznaczenie. I, być może, ze wszystkich słów tylko te niedokończone są jak ziarna, kiełkują, rosną.

Myśli widzą na przestrzał, a oczy aby po wierzchu. Oczy niby patrzą, ale widzą to, co myślisz.

Bóg jest, choć nieraz jakby go nie było.

[...] nic nie znaczą słowa, które umierają.

[...] każde zachwycenie jest jak deszcz.

Bo cóż ważniejsze jest od słów, wszystko się ze słów bierze [...].

Widać zrozumienie jest trudniejsze od cierpienia. Kto wie, może to najwyższy stan cierpienia.

[...] pamięć tak naprawdę boi się swoich miejsc, pamięć jest chorobą wydziedziczenia.

Im człowiek dłużej żyje, tym mniej ludzi zna [...].

Bo człowiek jest tym, kim się czuje.

Kocha się tak samo przez wady i nieszczęścia i może nawet głębiej, a najgłębiej kocha się przez ból. Może być ktoś wysoki, zadbany, wymyty, pachnący, a nie ma go za co kochać.

Miłości trzeba się razem ze słowami uczyć. A może wcześniej od słów? A z pewnością wcześniej od czytania, pisania.

[...] kto nie doznaje w sobie śmierci, ten i nie doznaje życia [...].

[...] człowiek człowiekowi powinien być jak konfesjonał [...].

Wobec płaczu każde słowo jest nieme, żeby nie powiedzieć, upadłe.

Groby to najmądrzejsza księga.

Nie powinno się tyle pamiętać. Człowiek nie beczka. Nie wszystko się w nim zmieści.

[...] los to wyznaczona ci z mocy grobów przestrzeń.

W końcu wszystkie uczucia i wszystkie myśli prowadzą do złudzeń.

[...] trwałość pamięci jest miarą rozpaczy, a rozpacz to przecież nic innego, jak dumny i cierpliwy związek człowieka z samym sobą.

Pozostało piękno, jeszcze tylko w pięknie możliwe jest istnienie. Choćby to piękno miało być rozpaczą.

Nie Bóg, lecz piekło jest tajemnicą naszego losu.

[...] historia składa się z łez, krwi i głupich nadziei.

Sprawiedliwość jest zawsze w czyichś rękach, a prawo podlega nieustannie okolicznościom, takim, siakim i diabli wiedzą jakim. Choćby dlatego, że znaczenie słowa jest nietrwałe. Znaczenie każdej rzeczy jest nietrwałe, każdej sytuacji, każdej wzajemności.

Wszyscy podlegamy prawu wzajemnego podejrzenia, jak prawu śmierci czy ciążenia.

Czasem w chorobie więcej się czuje niż przy zdrowiu. Zdrowie zamula, a w chorobie może taka jasność przyjść, że widzisz, czego w zdrowiu nigdy nie zobaczysz.

Choć pewnie każdy sen jest znakiem śmierci, nawet gdy śni ci się błogość ukwieconej łąki, słońce na przejrzystym niebie. Śniąc się sam sobie, śnisz się zawsze śmierci swojej. To do jej niepodzielnego świata należy każdy twój sen. Ona tylko pozwala na chwilkę bezwolności w nim.

Słowa przecież rosną dopiero w człowieku razem z nim. Wytapiają się jak z rudy z jego trosk, udręk, cierpień, łez. Nikt nie otrzymuje ich w darze tylko dlatego, że się urodził, gdzie, kiedy. Ceną słów jest nasz los.

[...] bez słów nic się nie wie o sobie.

[...] upuszczał słowa niczym kamyki w staw i patrzył za każdym jak na rozchodzące się po wodzie kręgi.

Wzrost nie świadczy o człowieku.