Syreny z Tytana

Nie ma powodu, dla którego zło miałoby triumfować częściej niż dobro. Triumf to kwestia organizacji. Jeżeli istnieje coś takiego jak zastępy anielskie, to mam nadzieję, że działają według schematu organizacyjnego Mafii.

Ziemianie przez cały czas zachowywali się tak, jakby z nieba obserwowało ich jakieś wielkie oko – i jakby to wielkie oko bez końca łaknęło rozrywki.

Wielkie oko było nienasyconym wielbicielem teatru. Wielkiemu oku obojętne było, czy na Ziemi grają komedię czy tragedię, czy farsę, czy satyrę, czy zawody lekkoatletyczne, czy wodewil. Żądało jedynie, aby spektakl zrobiony był z rozmachem – dla Ziemian zaś to żądanie było równie nieodparte, jak siła ciążenia.

Żądanie było tak kategoryczne, że Ziemianie nie robili prawie nic innego, tylko grali, grali dniem i nocą – a nawet we śnie.

Wielkie oko było jedyną publicznością, jaką Ziemianie się przejmowali. Autorami najwymyślniejszych spektakli byli ci Ziemianie, którzy żyli w najokrutniejszej samotności. Ich jedyną publicznością było rzekome wielkie oko.

Ktoś tam u góry wyraźnie mnie lubi.

Nikt dobrowolnie nie przyznaje się do tego, że jest wykorzystywany [...]. Człowiek nie przyznaje się do tego nawet sam przed sobą, aż do ostatniej chwili.

Życie jest zabawne, kiedy się tylko przestać nad nim zastanawiać.

Najgorsze, co mogłoby spotkać człowieka [...] to niewykorzystanie go przez nikogo, w żadnym celu.

Ktokolwiek zabrnął z kretyńską misją tak daleko [...] ten ma już tylko jedno wyjście: obronić honor kretynów przez wypełnienie misji do końca.

[...] uświadomiliśmy sobie, że celem ludzkiego życia - niezależnie od tego, kto nim steruje - jest darzenie miłością tego, kogo akurat ma się pod ręką.

Znalazłem sobie miejsce, gdzie mogę robić dobrze, nie wyrządzając nikomu krzywdy. I widzę, że robię dobrze, i ci, dla których robię dobrze, też wiedzą, że robię dobrze, i kochają mnie [...] najlepiej, jak umieją. Znalazłem sobie dom.

[...] doszedł do wniosku, że tak naprawdę w życiu liczą się tylko dwie rzeczy: nie być samotnym i nie bać się. Prawdziwy kumpel był wart więcej niż wszystko inne.

[...] istoty ludzkie zawsze wolą mieć do czynienia z mechanizmem, który - przynajmniej we własnym mniemaniu - mogą w każdej chwili wyłączyć.

Nie ma powodu, dla którego zło miałoby triumfować częściej niż dobro. Triumf to kwestia organizacji. Jeżeli istnieje coś takiego jak zastępy anielskie, to mam nadzieję, że działają one według schematu organizacyjnego mafii.

[...] jedni ludzie mają szczęście, a inni nie - nikt nie umie powiedzieć dlaczego, nawet absolwent Harvard Business School.

[...] nawet człowiek, który jest półtrupem, nienawidzi żyć, nie wiedząc, jaki to ma sens.

Każdy biurokrata, pod warunkiem że będzie odpowiednio energiczny i pomysłowy, jest w stanie wyprodukować rocznie tonę absolutnie bezsensownych papierów na użytek Biura Urzędu Skarbowego.

Jak się dobrze przyjrzeć, wszystkim układa się parszywie, wszystkim bez wyjątku. Z czego, psia mać, wniosek, że człowiekowi nic nie jest w stanie pomóc.

Intelektualna góra porodziła filozoficzną mysz - [...] sam najgłośniej przyznawał, że była to mysz, w dodatku mocno niemrawa.

Z chwilą, gdy mój statek dostał się w infundybułę chronosynklastyczną, olśniła mnie myśl, że cokolwiek było - będzie zawsze, a cokolwiek będzie - zawsze było.

Rumfoord miał dłoń masywną, lecz nie zniekształconą jak dłoń człowieka skazanego po kres swoich dni na jedno i to samo zajęcie. Zgrubienia na dłoni Rumfoorda były równe i symetryczne, stanowiły owoce tysiąca radosnych trudów, jakimi para się czynna klasa próżniacza.