Ostatnio dodane

(…) każdy człowiek ma prawo zachować jakiś mały kącik w duszy, miejsce, do którego nikt inny nie ma dostępu. Tego właśnie bardzo wielu małżeństwom brak. Chce się posiadać swojego partnera bez reszty, nie toleruje żadnych jego zainteresowań, nawet najbardziej niewinnych.

Dlaczego słowo „nie” jest takie trudne, chociaż ma tyle samo liter co „tak”?

Śmierć to biały obrus, który rozścielasz od spodu stołu.

O ty głupie serce! Jakie nieprzebrane pokłady nadziei w sobie nosisz.

Rodzice przekazują dzieciom postawy, a te dotyczą sfery przekonań (tego co myślimy), zachowań (tego co robimy) i emocji (tego co odczuwamy). Zarówno nieuczciwe zachowania, jak i manipulacyjny stosunek do innych a nawet czerpanie satysfakcji z wykorzystywania słabszych wykazywane przez rodziców mogą być z dużym prawdopodobieństwem powtarzane przez dzieci.

Poza wszystkim, droga dla pewnych organizacji psychicznych ma jeszcze w sobie coś z magnetycznego działania. Ciągnie. O tych, których ciągnie, mówi się, że ulegają manii wędrowania.

Nie ma trudniejszego zadania nad udowodnienie pewnika. Jak np. udowodnić Euklidesowy aksjomat, że w skończonej przestrzeni nie zetkną się nigdy dwie równoległe linie na jednej i tej samej płaszczyźnie przeprowadzone?

Im mniej używamy życia, tym bardziej użeramy się ze śmiercią.

Wszyscy wierzą, że są silniejsi niż Zło. Jak gdyby Zło było jakąś obcą chorobą. Tymczasem toczy nas ono wszystkich do szpiku kości, wżera się w głowy i w serca.

Poprawnej budowy zdań prawie się nie stwierdzało, przypominało to raczej jakieś zasieki językowe, poprzegradzane duchowym drutem kolczastym, rozorane granatami mentalnymi jak pola bitwy pod Sommą.

Nie ma słów na nazwanie zła.

Modne dziś pojęcie: dramat epicki – w dziedzinie na przykład metalurgii odpowiednikiem byłoby: żelazo ołowiane, lub cyna miedziana.