Solea

Im mniej używamy życia, tym bardziej użeramy się ze śmiercią.

Wszyscy wierzą, że są silniejsi niż Zło. Jak gdyby Zło było jakąś obcą chorobą. Tymczasem toczy nas ono wszystkich do szpiku kości, wżera się w głowy i w serca.

Nie ma słów na nazwanie zła.

Mój stary druh Mavros, który zarabia na życie ucząc boksu w swojej sali na wzgórzu Saint-Antoine, mówił mniej więcej tak: „Ilekroć ktoś ci truje o szlachetności, zaufaniu i honorze, to spójrz za siebie, a niemal na pewno zobaczysz chuja, który cię chce wyruchać”.

Przyzwyczajenie nie jest dostatecznym powodem do życia. Codziennie przypominały mi o tym poranne mdłości.

Łzy są jedynym lekarstwem na nienawiść.

Gdzie te czasy, kiedy za pierwszym sztachem pierwszego papierosa budził się we mnie apetyt na życie?

Życia nie da się uchwycić, po prostu się żyje.

Wspomnienia można opowiadać setki razy. To przecież najlepsze, co się ma z życia. I jeszcze piękniejsze, jak się nimi dzielisz.

Gazeta bez etyki to żadna gazeta.

Życie cuchnie śmiercią.