Ostatnio dodane

Ale skądinąd wiadomo, co myśleć o naszych gazetach. Oto niedosłyszący notuje to, co mu opowiedział ślepy, wioskowy półgłówek to poprawia, a koledzy w innych wydawnictwach prasowych odpisują od nich.

Można by pokusić się o udowodnienie, że sztuka dla sztuki to też prakseologiczny akcent w historii twórczości artystycznej.

Mój stary druh Mavros, który zarabia na życie ucząc boksu w swojej sali na wzgórzu Saint-Antoine, mówił mniej więcej tak: „Ilekroć ktoś ci truje o szlachetności, zaufaniu i honorze, to spójrz za siebie, a niemal na pewno zobaczysz chuja, który cię chce wyruchać”.

A tymczasem nie wiadomo, czy praca umysłowa, o ile jest nasilona, nie więcej zużywa człowieka niż praca fizyczna. W pracę umysłową – zwłaszcza w pracę twórczą, wprzęga się nie tylko mózg, ale i całość ludzkiego organizmu, bodaj że do najdrobniejszej tkanki.

Rzeczą godną poważniejszego studium byłoby rozpatrzeć różnorodność gatunków grafomaństwa. Odmienność pobudek, swoiste ustosunkowanie się do doznawanych klęsk, jakimi dla grafomana musi przecie być odmowa drukowania czy wystawiania w teatrze jego dzieła.

Nim w nas powstaną pierwsze myśli, już umiemy czuć. Uczucie jest elementem starszym od myśli, pierworodniejszym. Może dlatego nie ma takiej myśli, która by żyła nie powiązana z uczuciem, choćby z cieniem uczucia: przyjemności, strachu czy odrazy. Nie ma bodaj i aktu woli wolnego od uczuciowego zabarwienia. Inna rzecz, że im bardziej jesteśmy psychicznie rozwinięci, tym wyraźniejsze jest u nas, że nie ma aktu uczucia bez myśli.

Literatura wieku Oświecenia chciała być mądrym dziełem sztuki. Literatura naturalistyczna siliła się być życiem. Literatura naszych czasów ambicjonuje, by stać się pracownią naukową.

Pod innym, niż nasz ziemski ustawionym kątem, po swojej własnej, nie po naszej ziemskiej orbicie, krąży poeta naokoło słońca.

Przyzwyczajenie nie jest dostatecznym powodem do życia. Codziennie przypominały mi o tym poranne mdłości.

Łzy są jedynym lekarstwem na nienawiść.

Człowiek silny najsilniejszy jest wtedy, gdy jest sam.

Gdzie te czasy, kiedy za pierwszym sztachem pierwszego papierosa budził się we mnie apetyt na życie?