Cytaty o tożsamości

Myślę, że w ostatecznym rozrachunku należymy do tego, co kochamy.

Nieskończona jest ilość postaci, które można wydobyć z tego samego człowieka.

Nieważne skąd się pochodzi, tylko dokąd się zmierza.

Coraz bardziej mizerny, spędzał bezsenne noce i pełne upokorzeń dni. Stukał do wielu drzwi, wyczekiwał godzinami w poczekalniach, odpowiadał na ogłoszenia w gazetach, a na końcu tej drogi poddał się rozpaczy. Bez pracy powoli tracił tożsamość. Gotów był przyjąć jakąkolwiek posadę, za byle jakie wynagrodzenie, bo nade wszystko chciał poczuć się znowu komuś potrzebny. Jako bezrobotny był człowiekiem z marginesu, anonimową istotą nikomu nieznaną, nie robił nic użytecznego, co było miarą wartości człowieka w tym świecie, w jakim przyszło mu żyć. (…) Żona (…) nie zdołała jednak ocalić go przed coraz silniejszym poczuciem opuszczenia. Poddał się apatii, która odebrała mu poczucie czasu teraźniejszego, wyssała wszystkie siły i pozbawiła poczucia jakiejkolwiek wartości. Został z niego cień człowieka (…) jego wola załamała się ostatecznie. Wygasło pragnienie życia i podjął decyzję o zaśnięciu na zawsze.

Wszyscy jesteśmy wyjątkowi.

W miarę jak stawiała czoło niebezpieczeństwom, nabierała odwagi: już się nie bała bać. «Odnajduję w sobie nowe siły, które może zawsze we mnie były, ale o nich nie wiedziałam, bo do tej pory nie miałam potrzeby do nich sięgać. Nie wiem, za którym zakrętem drogi zgubiłam tę osobę, którą kiedyś byłam.

Tak to działa: geografia porządkuje przestrzeń, ale robi zamieszanie w głowie i człowiek chciałby zostać rybą, zamiast stać w mentalnym rozkroku między południem, północą, wschodem i zachodem.

To dziwne uczucie, nie wiedzieć, kim się dokładnie jest.

Wspomnienia są częścią tego, kim jestem.

Jesteśmy tym, co czujemy i postrzegamy.

Don Baltasar ma rację przechodzimy z jednej płaszczyzny w drugą, nie mając o tym pojęcia. Ale też nigdy nie jesteśmy tacy sami, choćbyśmy o tym także nie mieli pojęcia. To one składają się na życie: nieskończone płaszczyzny, kolejne obrazy, zmienne…

W każdym ułamku sekundy jesteśmy kimś odmiennym. Nasze złudzenie, że jesteśmy tacy sami, wywoływane jest przez mózg, żebyśmy nie oszaleli. Być może schizofrenicy wychwytują różnice między poszczególnymi istotami, z których składa się nasze ja w wymiarze czasowym…