Kazimierz Grochmalski

Krzyczy w pustej bibliotece

śmierć, stała tropicielka tytułów

Na dnie dna czai się zło

mówił mój mistrz, Joseph Conrad.

Gorzej, na dnie dna

czai się nic – mówię ja, uczeń.

Umarł gołąb trącony autem

dowlókł się na próg drzwi

w których stając, karmiłem go

i stu jego braci

ale ten, w swojej nieodgadnionej miłości

siadał na masce samochodu

kiedy wjeżdżałem w bramę posesji

i jechaliśmy razem 25 metrów

dzień po dniu, poranek po poranku

ale wczoraj doczołgał się do drzwi

i nim wybiegłem do niego

zmarł, podkurczywszy nóżki

jest nawet grubiutki, czysty i uśmiechnięty

tak godnie i spokojnie umierał

pokazując mi, żebym tylko to widział

że umiera szczęśliwy, w mojej obecności.

Moja Mała Polsko

moja poplątana optyko

świat

postawiony w stan oskarżenia

za źle obliczony optymizm

Nie przejmuj się, ten świat ciągle

daje ci wielką szansę heroicznej walki

o zachowanie siebie samego

Są takie miasta (…) gotowe

wzajemnej zamiany, nigdy możliwej

bez podróżnego

Z rynny dziurawej struga wody bryzga

zmienia kolor tynku, kałużą zastyga

w nocy odszedł kolega ukąszony rakiem

Teatr to nieustający upadek.

Pisarze nie żłobią słowem sensu istnienia. Oni przede wszystkim się komunikują. Sensem pisania staje się przynęta komunikacji. A w zasadzie oznajmienie o chęci komunikacji (konsumpcji).

Nastały ciężkie dni dla ludzi cyrku. Poszło o zwierzęta. Uznano, że powinny wrócić do macierzy. Zająć miejsca powybijanych przez kłusowników stad słoni, rodzin nosorożców, żyraf, zebr i lwów, które powyzdychały z głodu.

Kultury wzajemnie się dopełniają.