Kazimierz Grochmalski

Cytaty

  1. Na dnie dna czai się zło

    mówił mój mistrz, Joseph Conrad.

    Gorzej, na dnie dna

    czai się nic – mówię ja, uczeń.

    s. 93

  2. Umarł gołąb trącony autem

    dowlókł się na próg drzwi

    w których stając, karmiłem go

    i stu jego braci

    ale ten, w swojej nieodgadnionej miłości

    siadał na masce samochodu

    kiedy wjeżdżałem w bramę posesji

    i jechaliśmy razem 25 metrów

    dzień po dniu, poranek po poranku

    ale wczoraj doczołgał się do drzwi

    i nim wybiegłem do niego

    zmarł, podkurczywszy nóżki

    jest nawet grubiutki, czysty i uśmiechnięty

    tak godnie i spokojnie umierał

    pokazując mi, żebym tylko to widział

    że umiera szczęśliwy, w mojej obecności.

    s. 87

  3. świat

    postawiony w stan oskarżenia

    za źle obliczony optymizm

    s. 33

  4. Nie przejmuj się, ten świat ciągle

    daje ci wielką szansę heroicznej walki

    o zachowanie siebie samego

    s. 37

  5. Z rynny dziurawej struga wody bryzga

    zmienia kolor tynku, kałużą zastyga

    w nocy odszedł kolega ukąszony rakiem

    s. 37

  6. Teatr to nieustający upadek.

    s. 12

  7. Pisarze nie żłobią słowem sensu istnienia. Oni przede wszystkim się komunikują. Sensem pisania staje się przynęta komunikacji. A w zasadzie oznajmienie o chęci komunikacji (konsumpcji).

    s. 5

  8. Kultury wzajemnie się dopełniają.

    s. 30

  9. Mój mistrzu, Wittgensteinie, nie granice języka są granicami świata.

    Są nimi granice nienawiści, której brakuje słów do wyartykułowania.

    s. 31

  10. Czy potrójny burger jest ładny? Można by powiedzieć, że jest koszmarny, ale równie dobrze można nazwać go pięknym! Zwiastuje otyłość i zabójstwo w tle, i śmierć tysięcy krów, które są nam tak posłuszne i posłusznie wybałuszają na nas swoje posłuszne oczy… Bo fortuna tworzy posłuszność. Fortuna uwielbia to żałosne samopoddanie się. Wielkie ślepia poddaństwa to widok fortuny.

    s. 29

  11. Uśmiech, tak jak tonacja głosu, to sztuka przenoszenia.

    s. 31

  12. Im wyższe wtajemniczenie piękna, tym większa towarzysząca im powaga. Jedno warunkuje drugie. Jedno wynika z drugiego. Jedno nobilituje drugie. Ile opasłych tomów trzeba przestudiować, aby zrozumieć tak różne kanony piękna! Ich ukryte dwuznaczności. Ich odniesienia do dzieł innych. Do skrywanych sekretów życia. Ich aluzji. Ich metafor. Ich dwuznaczności… Piękno jest więc powagą.

    s. 48