Cytaty o monarchii
23 cytaty · 16 autorów
Cytaty
Filozofem na tronie był Marek Aureliusz, ale chyba mało kto poza nim.
Platon · s. 41
Kuntī nazywa też Kṛṣṇę niszczycielem stronnictw politycznych i dynastii królewskich siejących zamęt na Ziemi. W każdym królestwie władcę otacza się czcią. Dlaczego, skoro jest on człowiekiem jak i jego poddani? Otóż król, tak jak mistrz duchowy, powinien reprezentować Boga. Pisma wedyjskie mówią: ācāryaṁ māṁ vijānīyān nāvamanyeta karhicit (Bhāg. 11.17.27). Mistrza duchowego nie należy uważać za zwykłą istotę ludzką. Król i prezydent również nie są traktowani jak zwykli ludzie. Jednym z sanskryckich słów określających króla jest naradeva, co znaczy „Bóg w postaci człowieka”. Spoczywają na nim obowiązki podobne do obowiązków Kṛṣṇy. Jak Bóg jest najwyższą istotą we wszechświecie i utrzymuje wszystkie inne żywe istoty, tak król jest najwyższym obywatelem w państwie i odpowiada za pomyślność obywateli.
s. 210
Król ma obowiązek reprezentować Kṛṣṇę, czyli Boga. W przeciwnym razie nie zasługiwałby na tak głęboki szacunek obywateli. Dawniej ustrój monarchiczny panował wszędzie, ale z powodu buntu królów przeciwko Bogu i pogwałcenia przez nich Jego praw, monarchie praktycznie przestały istnieć. Władcy sądzili, że królestwa są ich osobistą własnością. „Jestem Bogiem” – myśleli. „Jestem panem wszystkiego, co znajduje się w zasięgu mego wzroku”. Nic bardziej błędnego. Wszystko należy do Boga (īśāvāsyam idaṁ sarvam). Reprezentant Boga musi być zatem Mu posłuszny. Tylko wtedy ma prawo zajmować taką pozycję. Chciwi, kierujący się egoistycznymi pobudkami królowie są niczym fałszywi mistrzowie duchowi, którzy twierdzą, że sami są Bogiem. Ponieważ tacy fałszywi guru są buntownikami, nie mają żadnej wartości. Mistrz duchowy powinien działać nie jak Bóg, lecz jak najbardziej zaufany sługa Boga i szerzyć świadomość Boga, świadomość Kṛṣṇy.
s. 211
Nie ma w całych polskich dziejach większej zagadki i większej tajemnicy niż ta historia sprzed blisko tysiąca lat, historia o złym królu Bolesławie i dobrym biskupie Stanisławie. Zły król, porywczy i gwałtowny, nieludzki i brutalny, kazał zabić, a może nawet sam zabił biskupa, który po wielokroć go upominał, ganiąc królewską niemoralność i zbytnią surowość wobec poddanych. A gdy wszelkie upomnienia zawiodły, zły król dalej za nic sobie miał przestrogi kapłana, ten rzucił na niego z ambony klątwę, co w owym XI wieku równało się cywilnej śmierci przeklętego, nawet jeśli był on królem. Szlachetny kapłan Stanisław za swą nieugiętą służbę prawdzie zapłacił męczeńską śmiercią, a występny król musiał porzucić tron, musiał opuścić kraj i udać się na wygnanie, z którego nigdy miał już nie powrócić.
s. 7
W narodzinach i śmierci cesarzy nie ma nic osobistego. W ich życiu również.
s. 375
I trwał w modlitwie, by zadanie, które mu dano, potrafił wypełnić w pokorze. By Bóg przyjął jego posługę. By Królestwo okazało się czymś więcej niż król.
s. 443
Królestwo to prawo, to pewność poddanych, że i ono spełnia swoje obowiązki.
s. 715
Im więcej dajesz królowi, tym więcej od ciebie żąda. Kroczymy po moście z lodu, mając po obu stronach przepaść. Wystarczająco trudno jest zadowolić jednego króla. Zadowolić dwóch jest niemal niemożliwe.
s. 114
Myślałem dotąd, że król nic nie robi, tylko siedzi na tronie i przyjmuje kilka razy na dzień hołdy swoich poddanych. Teraz przekonałem się, że król, który wypełnia poważnie swe obowiązki, może być najbardziej zapracowanym człowiekiem na świecie.
Jeden król znaczy pokój.
s. 504
Oto francuski bękart ląduje wraz z bandą uzbrojonych zbirów i wbrew woli mieszkańców ogłasza się królem Anglii. Mówiąc wprost, jest to zupełnie zwyczajny, drobny łajdak. Z całą pewnością nie ma w nim nic boskiego.
August II to dno naszej historii.
s. 90


















