Polska naszych marzeń

Polski polityk musi wiedzieć, że ze względu na specyficzną sytuację Polski często trzeba się przeciwstawiać wszystkim i umieć to psychicznie i moralnie znieść. Jeśli się tego nie potrafi, lepiej się tym nie zajmować.

Nie ma wątpliwości, że Merkel reprezentuje to pokolenie polityków niemieckich, które chce odbudować mocarstwowość Niemiec. Elementem tego jest strategiczna oś z Moskwą, a w tym może przeszkadzać Polska.

Warto być Polakiem, warto by Polska trwała jako duży, liczący się europejski kraj.

Trzeba się kierować względami politycznymi, czyli najpierw musimy wyrównać poziomy gospodarcze, a potem możemy sobie pozwolić na wspólne inwestycje. W przeciwnym razie pewnego dnia obudzimy się w mniejszej Polsce.

Polska będzie jednak silna, bogata, nowoczesna i bezpieczna, bo Polacy na to zasługują, bo mają niezbędny potencjał, wiedzę i energię, bo kochają swój kraj. Czas, żeby po dziesiątkach bardzo trudnych lat żyło się tu godnie, bezpiecznie, łatwo i wygodnie. Polska jest wielkim projektem i nie można jej traktować tak jak fabryki, która tylko powinna dawać pracę obywatelom.

Przyjeżdżała do Warszawy po literaturę, miała bardzo ładny życiorys. Zatrzymywano ją, bito. Pierwszy raz dowiedziałem się o niej poprzez Komitet Helsiński gdzieś w 1987 roku, choć jej wtedy nie poznałem. Ale skojarzyłem ją sobie chyba w roku 1991, kiedy byłem w Słupsku w trakcie kampanii wyborczej. Nie ukrywam, że ten życiorys jest powodem mojej sympatii i poczucia zobowiązania wobec niej. I wiem, że jest tak, iż jest naprawdę czynnie dobra.

Klęska nacjonalizmu, polityczna i moralna, to był nie tylko mocny antysemityzm, ale też kompletna nieumiejętność rozwiązania problemów mniejszości narodowych. Nacjonalizm, który przechodził z jednej strony w ubóstwienie, a z drugiej w jakieś nieracjonalne myślenie, które przypisywało Polsce możliwości eschatologiczne, prowadziło do popadania w mistycyzm narodowy. Wszystko to było oderwane od jakichkolwiek realiów. Nie miało empirycznego sensu. Dlatego określam to jako porażkę intelektualną, polityczną i moralną.

Mamy do czynienia z niebywałym skundleniem polityczno-kulturowego establishmentu. To są ludzie, którzy wyszli z komunizmu z różnymi głęboko ukrytymi kompleksami własnych win (…) nasze nieszczęsne peryferyjne, naśladowcze, małpiarskie elity uważają, że nie uchodzi używać argumentów moralnych.

Ale ona też pomagała. Potrafiła w ciemną noc lokalnymi pociągami jechać do umierającej koleżanki ze szpitala, która opuszczona przez rodzinę chciała przed śmiercią jeszcze raz z nią porozmawiać, tak jak rozmawiały w szpitalu. Chciała jeszcze coś dobrego, choćby w takiej niewielkiej skali przeżyć. A przecież z Jolą wtedy też było źle, wcale nie było pewne, jaki będzie jej los. Skądinąd to, co działo się na onkologii kobiecej w Słupsku i Trójmieście było jedną z przesłanek naszych późniejszych decyzji co do walki z nadużyciami w służbie zdrowia.

Chęć przebicia była związana z wartościami, z odróżnianiem dobra od zła, nie miała nic wspólnego z peerelowskim karierowiczostwem. I to warto wiedzieć i zapamiętać.

Wielkim wysiłkiem Polaków zewnętrznie nasz kraj w dużym stopniu upodobnił się do państw Zachodu i możemy być z tego dumni. Ale w środku Polska wciąż nie jest krajem naszych marzeń – pod względem łatwości i wygody życia, jakości opieki zdrowotnej, funkcjonowania urzędów, poziomu korupcji, jakości sądownictwa, policji, szkolnictwa czy nauki.