Cytaty o gniewie

Tłumaczymy dzieciom, że uczucia gwałtowne są jak trzęsienie ziemi. Trzęsą nami tak mocno, że w ścianie oddzielającej nasze prywatne ego od wspólnej uniwersalnej Natury Buddy pojawiają się pęknięcia. Jesteś wściekły, to coś w tobie pęka, a przez pęknięcie dopływa zapach – porcja niebiańskiej woni oświecenia.(...) Nie marnuj więc tej niebiańskości, która przypadkiem wyzwoliłeś.

Pokazujcie język, zanim zaciśniecie zęby.

Niestłumiona i dostrzeżona wojowniczość może wysublimować się w piękno, zachwyt, spektakl i sztukę.

Po co mi cała ta banda, która się sprzysięgła przeciwko mnie? Co mnie obchodzi ten świat? W tak podłym świecie nie mam czego szukać. Niechaj się inni dławią tą swoją podłością!

[...] skąd można być pewnym, że wściekłość nie maluje takich obrazów, których człowiek najbardziej obawia się ujrzeć [...].

Sądzę, że gdybym był diabłem lub Bogiem, już dawno porachowałbym się z ludzkością. Jestem tego prawie pewien.

Czasem ktoś nieszczęśliwy pozbywa się smutku, kiedy się wygada. Czasami temu, kto chciał zabić, myśl o morderstwie wylatuje przez usta razem ze słowami i nie popełnia już zabójstwa.

Widziałem przyjście Pana: płaszcz chwały go odziewał

I z takiej szedł winnicy, co rodzi grona gniewu.

Im bardziej człowiek czuje się niepotrzebny, tym silniej atakuje tych, którzy są jeszcze mniej potrzebni.

Jestem filozofem-wyjcem. Moje myśli, jeśli je w ogóle mam, ujadają; niczego nie tłumaczą, eksplodują.

Gdy ktoś mnie zapewnia, że obca jest mu uraza, zawsze mnie kusi, by dać mu w twarz, żeby mu pokazać, iż się myli.

Kiedy po całych dniach ślęczę nad tekstami, w których jest mowa tylko o spokoju, kontemplacji i wyzbyciu się przywiązań, bierze mnie ochota wyjścia na ulicę i rozkwaszenia gęby pierwszemu z brzegu przechodniowi.