Grona gniewu

Potrzeba jest bodźcem myśli, myśl podnieca do czynu.

Czasem człowiek popełnia zbrodnię, a nie wie nawet, że robi coś złego.

W dużym garnku można ugotować małą porcję, a nie ugotuje się w małym dużej.

Nie mogą się pomieścić razem głód i sytość.

W handlu człowiek musi kłamać i oszukiwać, ale nazywa się to inaczej. I to jest właśnie ważne. Gdybyś zwędził tę oponę, byłbyś złodziejem, ale kiedy gość chce ci ukraść cztery dolary za dziurawą, to się nazywa po prostu dobry interes.

Nie wzbijaj się nadzieją wysoko jak ptak, byś nie musiał pełzać jak robak.

Nie sposób jednak zaczynać od nowa. Tylko niemowlę może zacząć całkiem od początku.

Opanowanie to cecha, na którą można liczyć.

Czasem ktoś nieszczęśliwy pozbywa się smutku, kiedy się wygada. Czasami temu, kto chciał zabić, myśl o morderstwie wylatuje przez usta razem ze słowami i nie popełnia już zabójstwa.

Do diabła z tym wszystkim! Nie ma grzechu i nie ma cnoty. Jest tylko to, co ludzie robią. I wszystko, co robią, jest ludzkie. Czasem to, co robią, jest ładne, czasem jest brzydkie, ale tylko tyle ma się prawo o tym powiedzieć.

Musi się dojść do różnych myśli, kiedy się człowiek zacznie zastanawiać nad tym i owym.

Nie tkam nosa do cudzego prosa.

Widziałem przyjście Pana: płaszcz chwały go odziewał

I z takiej szedł winnicy, co rodzi grona gniewu.