Aforyzmy

Kto chce się uczyć, nauczy się i u nauczyciela niezbyt mądrego, kto zaś nie chce - nie nauczy się u najlepszego.

Chcąc pouczać innych, musisz przemawiać głosem miłości.

Ucząc innych, sam się uczysz.

Do tego doszło, że jeśli ktoś nie zrobił komuś świństwa, to zaraz uważa się za szlachetnego człowieka.

Jeśli ktoś chce się koniecznie usprawiedliwiać, niech czyni to przed własnym sumieniem.

Ten, kto nie przywyknie do przezwyciężania małych przeszkód, nie pokona i większej.

Człowiek może tylko sam najlepiej określić to, co mu jest potrzebne.

Miłość rodzi się wtedy, bratasz się z cierpieniem, nie tylko umiesz je znosić, lecz go nie unikasz.

Pokochajcie tych, którzy mają inne niż wy poglądy, a zobaczycie, że na tym wygracie.

Trzeba mieć w sobie wiele miłości, aby nasza krytyka skierowana przeciwko innemu człowiekowi wyszła mu na dobre.

Nie ma takiego zła, którego nie można by naprawić, trzeba jednak wiedzieć, na czym ono polega.

Dobro i zło należy pamiętać wiecznie. Dobro, ponieważ wspomnienie, że kiedyś nam je wyświadczono, uszlachetnia nas. Zło, ponieważ od chwili, w której nam je wyrządzono, spoczywa na nas obowiązek odpłacenia zań dobrem.

Tylko mądrość umie się ukorzyć.

Łgać - to kłamać takim tonem, aby to, co się mówi, wyglądało jak prawda.

Głębia prawdy sprawia, że jest ona jednakowo rozumiana przez mędrca i przez dziecko.

Ileż pomyłek popełni rozum, nim dojdzie do prawdy.

Prawdziwa wielkość ubrana jest w prostotę.

Ludzie pragną, aby ich szczęście było bez granic, zapominają jednak o prawach tego świata.

Wszystko, o co zabiegamy i o co się kłócimy, jest marnością. Zabiegać powinniśmy jedynie o miłość.

W duszy człowieka jest tyle piękna, że bez wstydu powinien ją ujawniać.

Nie ma takiego miejsca na ziemi, w którym człowiek mógłby uciec od świata.

Świat widzi się wyraźniej dopiero wtedy, gdy jest się z dala od niego.

Nie powinniśmy zwracać uwagi na to, czy nasze słowa mają jakiś wpływ, czy nas ktoś słucha. Najważniejsze, że potrafimy pozostać wierni pięknu do końca naszych dni, pokochać je tak, aby nie martwić się niczym, co się wokół nas dzieje, aby śpiewać mu hymn nawet wtedy, gdy cały świat się wali.

Nic na świecie nie zachodzi we właściwym porządku: pragnąc myśleć o jednej rzeczy, myśli się o drugiej, gdy zaś zaczniemy myśleć od drugiej, natychmiast wracamy myślą do pierwszej.

Najtrudniej jest pojednać się z samym sobą.

Ludzie ograniczeni, a przy tym fanatycy, stanowią plagę ludzkości. Biada państwu,w którym tacy ludzie mają władzę. Są nietolerancyjni i pozbawieni wszelkich skrupułów. Uważają, że cały świat kłamie, a tylko oni mówią prawdę.

Nieszczęścia spadają tylko na tego, kto się ich boi, zaś tego, kto wychodzi im naprzeciw - omijają.

Nawet ludzie o najwspanialszym sercu postępują niekiedy nieludzko, sami o tym nie wiedząc.

Wdawanie się w rozmowę z człowiekiem, który nie daje wiary żadnemu naszemu słowu, jest trudem daremnym, straconym czasem.

Już samo dostrzeganie własnych omyłek i grzechów uwzniośla człowieka.

Dopiero w chwilach niedoli można ocenić wielkość duszy człowieka.

Nie znamy natury ludzkiej, albowiem zbyt wcześnie doszliśmy do przekonania, że znamy ją doskonale.

Radę, którą dajesz drugiemu, zastosuj również do siebie.

Człowiek dzisiejszy wszystko zniesie. Zniesie nazwanie go oszustem i łajdakiem. Nie zniesie tylko tego, gdy nazwie się go głupcem. Ze wszystkiego pozwoli się wyśmiewać, tylko nie ze swojego rozumu.

Gdyby ludzie byli mądrzejsi, nie byłoby wcale egoistów.

Człowiekowi, który niczego nie dokonał, trudno jest wierzyć na słowo.

Nie ma ludzi absolutnie winnych i absolutnie niewinnych.

Niekiedy ludzie nie rozumieją człowieka nie dlatego, że nie chcą go zrozumieć, lecz dlatego, że są po prostu głupi.

Dobry człowiek zawsze jest dobrym gospodarzem.

Człowiek jest przekonany, że wszystko może zrozumieć, ale nie jest w stanie znieść najmniejszej krytyki na temat swojej niewiedzy i niedoskonałości.

Człowiek jest słaby, a przeciwieństwa losu silne.

Szczerze rozmawiać można tylko z kimś, kto choć trochę wierzy w naszą szczerość.

Człowiek to taka istota, która dopiero wtedy poważnie weźmie się do czegoś, gdy wie, że jutro przyjdzie mu umrzeć.

Człowiek, który zaczął dostrzegać swe wady, wie już, jaką ma wybrać drogę.

Ideał dany jest człowiekowi po to, aby wyraźniej widział swą niedoskonałość.

W człowieku toczy się walka tego, co godne pochwały, z tym, co zasługuje na naganę.

Człowiek powołany został na świat, a więc jest światu potrzebny.

Nigdy nie jesteśmy tak biedni, aby nie stać nas było na udzielenie pomocy bliźniemu.

Kto pokochał biedę, stał się bogatym.

Musisz popełnić zło, aby umieć czynić dobro.

Gdyby nie było śmierci, życie nie wydawałoby nam się takie piękne.

Bieda temu, kto zadowolony jest z siebie: taki człowiek nigdy nie nabędzie rozumu.