Baśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli

Za najważniejsze rzeczy nie trzeba płacić. Nie płacisz za to, że się urodziłeś, i za to, że umrzesz, też nie zapłacisz. (…) Im co więcej kosztuje, tym mniej jest warte.

Powiadają, że opowiadanie baśni to zajęcie głupców. Większymi głupcami są tylko ci, co tych bajęd słuchają.

Polacy śnią nocami o krwawych bitwach i wspaniałych klęskach, o zsyłkach i mękach, bo to taki dziwny naród.

Tym, co człowieka odróżnia od zwierząt, nie jest rozum ani dusza, tylko wstyd.

Człowiek bywa swoim ciałem rzadko – chyba że w tańcu, w miłości i w chorobie.

Kot jest stworzeniem doskonale ziemskim. Nie ma duszy, bo cały mieści się w sobie.

Kiedy zbyt długo wpatrujesz się w wódkę, wódka zaczyna się wpatrywać w ciebie.

Jakób Szela przynosił zaś wolność, a wolność jest wtedy, gdy każdemu wolno, co lubi, i gdy każdy jest panem, bo pan sam określa, co dobre, co złe.

Kraków do rewolucji się nie nadaje, Kraków jest stary, widział w swym życiu za dużo i już mu się nie chce.