Shantaram

Zaczęło mi zależeć na niosącym ukojenie cieple jego wspaniałego uśmiechu.

Kiedy jesteśmy młodzi, sądzimy, że cierpienie to coś, co ktoś nam może zadać. Kiedy przybywa nam lat wiemy już, że prawdziwe cierpienie mierzy się tym, co nam odebrano.

Jedną z przyczyn, dla których pragniemy miłości i tak rozpaczliwie jej szukamy, jest to, że miłość to jedyne lekarstwo na samotność, wstyd i smutek. Są uczucia, które zapadają w serce tak głęboko, że tylko samotność może je znowu wyciągnąć. Są prawdy tak bolesne, że tylko wstyd pomaga z nimi żyć. I są sprawy tak smutne, że w płaczu nad nimi może cię wyręczyć tylko dusza

Tyle tylko, że dusza nie zna kultury. Nie zna narodu. Nie ma koloru, akcentu ani tradycji. Dusza jest wieczna. Dusza jest jedna. A kiedy serce przeżywa chwilę prawdy i smutku, duszy nie da się uspokoić.

Chwila prawdziwej miłości jest całym celem, sensem i znaczeniem życia.

Optymizm to kuzyn miłości, a pod trzema względami dokładnie ją przypomina: jest nachalny, nie ma prawdziwego poczucia humoru i pojawia się tam, gdzie się go najmniej spodziewamy.

Mężczyźni zdradzają swoje myśli – odwracając wzrok, a uczucia – wahając się. Z kobietami jest dokładnie na odwrót.

Prawdziwe cierpienie mierzy się tym, co utraciliśmy.

Najgorsze co nas spotyka, zawsze uderza w tę część nas, która chce kochać świat.