Cytaty o urazie

27 cytatów · 23 autorów

Cytaty

  1. Szybko uznał, że fakt, czy popełniło się dane przestępstwo, czy nie, nie miał żadnego znaczenia. Wszyscy ludzie, których poznał w więzieniu, pielęgnowali w sobie żal do władz. Zawsze coś było nie tak. Zarzucali człowiekowi coś, czego nie zrobił, albo przynajmniej nie zrobił tego dokładnie tak, jak twierdzili.

  2. Zwłaszcza tam, gdzie do przyjaznego, a nawet czułego zachowania, które może trwać miesiącami, nagle wkłada się złośliwe działanie lub takaż mowa, na pozór zupełnie nieuzasadniona, czuje się wyraźnie, że przyjazną powierzchnię przebija jakaś głębsza warstwa życiowa.

  3. – To dlaczego wciąż żywisz urazę? – Bo lubię. To łatwiejsze od wybaczenia.

  4. Chcę tylko powiedzieć, że nie mam do nikogo żalu. Posyłacie mnie do świata lepszego, niż ten był kiedykolwiek.

  5. To nie człowiek, a do mojego miłosierdzia nie ma prawa! Oddałam mu serce, a on je zdeptał i odrzucił. Ludzie pozbawieni serca nic już czuć nie mogą, jakże więc mogę mu współczuć? Nie pożałowałabym go, choćby rozpaczał do ostatniego tchnienia i płakał za Katarzyną krwawymi łzami. O, nie!

    s. 175

  6. – Nie słyszałem już potem, żeby się śmieli albo śpiewali hymn – powiedział harfista. – Coś im było nie tak po tym wszystkim, co tamten im nawrzucał.

    – Pocieszyli się, pijąc (…)

    – Dlatego myślę, że żale, które człowiek w sobie dusi, wszystko tłumaczą – powiedział Młody – Dlatego jedni kończą jako pijący, inni jako księża albo mordercy.

  7. Po rozżalonym człowieku zawsze można się spodziewać najgorszych rzeczy.

  8. Był jednym z tych ludzi, którzy kiedy poczują się skrzywdzeni, z początku spokojni, poddają się złości, która rośnie w nich jak drożdże.

  9. Pokora i darowanie urazy to cnoty słabych i niedołężnych. Duch wielki nie zapomina krzywd i obrazy, jak nie zapomina dobrodziejstwa.

    s. 106

  10. Kto uważa, że stoi pod pręgierzem, ten obmyśla zemstę, która jednak z reguły trafia w próżnię bądź – (…) – wypuszcza papierowe kwiaty i niewypowiedziane zniewagi, przekleństwa, które właściwie miały być wabiącymi okrzykami.

  11. Z jakąś młodzieńczą, fałszywie pojętą ambicją obraził się na coś takiego w życiu, na co się nikt nie obraża. Zaczął mieć pretensje do przebiegu wydarzeń, do samej historii. Rozpoczął zatarg z historią i po dziś dzień wyrównuje z nią porachunki.

  12. Im bardziej się kocha, tym większą ma się skłonność do urazy.