– To dlaczego wciąż żywisz urazę? – Bo lubię. To łatwiejsze od wybaczenia. — Harlan Coben

W środku panował lekki zaduch domu dziadków. Kiedy jesteś dzieckiem, taki zapach przyprawia cię o ciarki. Jako dorosły, z chęcią byś go zabutelkował i w złe dni doprawiał nim kubek kakao.

Nie ma nic cięższego od żalu. Żal jest straszliwą otchłanią w najczarniejszym oceanie, bezdenną głębią. Zżera człowieka. Dusi. Paraliżuje skuteczniej od przeciętych nerwów.

– Niech to nie zabrzmi ckliwie – odezwał się Myron – ale gdyby FJ mnie zabił...

– To spędziłbym kilka przyjemnych miesięcy na rozrzucaniu kawałeczków jego genitaliów po Nowej Anglii – odparł Win. – A potem pewnie bym go zabił.

Myron uśmiechnął się.

– Dlaczego po Nowej Anglii? – spytał.

– Bo ją lubię. A w Nowym Jorku czułbym się bez ciebie samotny.