Truman Capote

Chcę tylko powiedzieć, że nie mam do nikogo żalu. Posyłacie mnie do świata lepszego, niż ten był kiedykolwiek.

Myślę (…) że to diabelna rzecz odbierać komuś życie w taki sposób. Nie jestem za karą śmierci, moralnie czy prawnie. Może mogłem coś z siebie dać, może… (…) Byłoby bezsensowne przepraszać za to, co zrobiłem. Nawet niewłaściwe. Ale to robię. Przepraszam.

Ekscytują mnie mężczyźni, którzy mają przynajmniej czterdzieści dwa lata. Znam taka jedną idiotkę, która ciągle mi powtarza, że powinnam iść do psychiatry; mówi, że mam kompleks ojca. To takie merde. Po prostu nauczyłam się lubić starszych mężczyzn, a to najmądrzejsze, co zrobiłam w życiu.

Człowiek jest niczym, cieniem wchłanianym przez cień.

Mózg może przyjąć rady, ale nie serce, a jako że miłość nie zna geografii, nie zna więc także i granic (…) chociażby ją obciążyć i zatopić głęboko, zawsze wypłynie na powierzchnię. I zresztą czemu nie? Każda miłość mieszcząca się w ludzkiej naturze jest naturalna i piękna; jedynie hipokryci mogą obwiniać człowieka o to, co kocha – emocjonalni analfabeci i tacy cnotliwi zazdrośnicy, którzy w swoim zacietrzewieniu zbyt często biorą strzałę wskazującą na niebo za tę, co wiedzie do piekła.