Cytaty o przyzwyczajeniach

– Trzeba iść z duchem czasów… – Patrycjusz pokręcił głową.

– Staramy się tego nie robić na ogół – odparł Ridcully. – To go tylko rozzuchwala.

Człowiek jest podły, do wszystkiego przywyka.

Towarzyszu podróży... zbudowałeś byt swój zasklepiając – jak termit – wyloty ku światłu, i zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków, w dławiącym rytuale codziennego życia; i choć przyprawia cię on co dzień o szaleństwo, mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału – przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i... uczuciom. Dość trudu cię kosztuje, by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka. Teraz glina z której zostałeś utworzony – wyschła i stwardniała: nikt już się nie dobudzi w tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety... człowieka... którzy zamieszkiwali może ciebie kiedyś...

Można otworzyć usta z zachwytu, by zamknąć je ziewnięciem.

I wahadło idzie z czasem.

Czasem nazbiera się tyle brudu, że wydaje się po prostu marnotrawstwem go wyrzucić.

Co niszczy siłę przyciągania?

Przyzwyczajenie.

Nie zgadzać się, by delikatny akt naciśnięcia klamki u drzwi, ten akt, który mógłby wszystko odmienić, przeszedł w zwykły codzienny odruch, do widzenia, kochana, buźka, do zobaczenia.

Przyzwyczajeń całego życia nie można wymazać w jednej chwili.

[...] przyzwyczajenie się do rozpaczy jest gorsze niż sama rozpacz.

Gdzie człowiek się urodził, tam powinien umrzeć. Bo nigdzie już się tak nie przyzwyczai.

[...] dzień bez tytoniu byłby dla mnie szczytem szarzyzny [...].