Czarodziejska góra

Dusza bez ciała jest czymś tak nieludzkim i strasznym, jak ciało bez duszy. Pierwsza z tych rzeczy jest zresztą rzadkim wyjątkiem, a druga - regułą.

[...] wydaje mi się to bardzo dziwnym, jeżeli ktoś jest głupi, a przy tym chory; gdy się te dwie cechy spotykają, to jest to chyba najsmutniejsza rzecz w świecie.

[...] zupełnie niespodzianie wpadła mu na myśl odpowiedź na pytanie, czym jest właściwie czas: niczym innym jak tylko „niemową”, słupkiem rtęci bez skali - dla tych, którzy chcą oszukiwać.

[...] jest w tym coś niesamowitego i męczącego, kiedy ciało żyje na własną rękę, niezależnie od duszy, i robi się ważne [...].

Tak, jeżeli się zwraca nań uwagę, czas płynie bardzo powoli.

[...] droga bowiem wydaje się znacznie dłuższa, gdy się ja raz pierwszy przebywa [...].

Przypuszczam, że pan nie jest wrogiem złośliwości [...]? Według mnie jest to najskuteczniejsza broń rozsądku przeciwko mocom mroków i brzydoty. Złośliwość to duch krytyki, a krytyka rodzi postęp i uświadomienie.

Rzeczy należy bez obawy nazywać po imieniu, to dodaje życiu mocy i polotu.

Najmniejszą jednostką czasu jest dla nas miesiąc. Szafujemy tu hojnie czasem - to jest przywilej cieni [...].

Jakaż to śmiałość schodzić w te głębie, gdzie tylko umarli błądzą bez celu.

[...] kapelusz trzeba wkładać na głowę, żeby go można było zdjąć, kiedy zajdzie potrzeba.

[...] choroba i śmierć nie są właściwie niczym poważnym, [...] są raczej rodzajem próżniactwa [...].

[...] dzień bez tytoniu byłby dla mnie szczytem szarzyzny [...].

Nie pojmuję, jak można nie palić; kto nie pali, dobrowolnie pozbawia się [...] najlepszej cząstki życia, a w każdym razie wielkiej przyjemności!

W muzyce jest coś, co nasuwa poważne obawy; [...] jest politycznie podejrzana.

[...] każde słowo wychodzi z jego ust tak okrągłe i apetyczne, że kiedy go słucham, przychodzą mi wciąż na myśl świeże bułeczki.

[...] ujemny wpływ, jaki duch czasu wywiera na osobiste życie człowieka, może rozciągnąć się na jego stronę fizyczną.

Człowiek nie żyje wyłącznie swoim życiem osobistym, jako jednostka, ale świadomie lub nieświadomie, również życiem swojej epoki i swojego pokolenia.

Hans Castorp nie był ani geniuszem, ani głupcem, a jeżeli dla jego określenia unikamy słowa „przeciętny”, to czynimy to [...] z szacunku dla jego losu, któremu skłonni jesteśmy przypisać pewne ponadosobowe znaczenie.

Dzieci i wnuki przypatrują się, ażeby podziwiać, a podziwiają, aby się uczyć i kształcić w sobie to, co drzemie w nich jako odziedziczone cechy.

[...] myśl, że oto coś dobiega kresu, że coś ubożeje, przyprawiła go o lekki zawrót głowy [...].

Dwa dni podróży oddalają człowieka [...].