Ian McEwan

Przyzwyczajeń całego życia nie można wymazać w jednej chwili.

[...] najprostszym sposobem odzyskania utraconego rodzica jest po prostu samemu nim zostać [...].

[...] stałem się jednym z tych nieciekawych typów, właściwie niezauważalnych dla swoich rówieśników i najwyraźniej posiadających pewną organiczną wadę - nieumiejętność przyjaźni.

[...] troska o dzieci jest jednym ze sposobów troszczenia się o samego siebie.

[...] kobiety niełatwo dają się zwieść stanowiskami i hierarchiami, mundurami i medalami. Przeciwko zaufaniu, jakim mężczyźni darzą ukształtowane przez siebie instytucje, kobiety wysunęły zasadę osobowości, w której „być” ważniejsze jest niż „robić”.

Trudno wytrwać, nie mogąc się w pełni utożsamić z tym, co się robi, sądząc, że można odnaleźć siebie lub inną część swej natury w jakimś innym dążeniu.

[...] twierdziła, że to, co często uważał u niej za niekonsekwencję — „Przecież w ubiegłym roku mówiłaś co innego!” — było wynikiem rozwoju: „Ponieważ w ubiegłym roku jeszcze tego nie rozumiałam!”.

Osiągnąwszy pewien wiek, mężczyźni trzymają się swego miejsca; skłonni są wierzyć, że nawet w nieszczęściu jakoś pogodzą się ze swym losem.

Szkodliwa mniejszość rodzaju ludzkiego uważa podróże, nawet te krótkie, za sposobność do przyjemnych spotkań. Niektórzy gotowi są narzucać się obcym. Jeżeli zaliczasz się do większości, dla której podróż jest okazją do milczenia, refleksji i snu na jawie, takich podróżnych należy unikać.

Dopiero gdy jesteś dorosły, być może dopiero wtedy, gdy sam masz dzieci, doskonale rozumiesz, że zanim się urodziłeś, twoi rodzice żyli pełnią skomplikowanego życia.

[...] im więcej wiedziało się o czymś w szczególe, tym mniejsza była ogólna wiedza na ten temat.

Dla dzieci dzieciństwo nigdy się nie kończy. Pozostaje teraźniejszością. Wszystko dzieje się w czasie teraźniejszym. [...] gdy mówią: „Kiedy dorosnę...”, zawsze jest w tym odcień niedowierzania — jakże mogliby być kimś innym, niż są?