Ian McEwan

Uważali się za zbyt wykształconych, by wierzyć w przeznaczenie, lecz mimo to wydawało im się paradoksem, że tak doniosłe spotkanie mogło być dziełem przypadku, tak bardzo zależnym od setek nieistotnych zdarzeń i decyzji. Przerażało ich, że mogło do tego spotkania w ogóle nie dojść.

Zmiany społeczne nigdy nie zachodzą w jednakowym tempie.

Tak oto można zmienić bieg całego życia – przez zaniechanie.

Ile wstydu przysparza czasem ciało, które nie maskuje albo nie potrafi maskować emocji. Kto dla zachowania pozorów nie chciałby zwolnić bicia serca albo opanować rumieńców?

Nigdy nie załapał do końca, na czym polega idea rozmowy, i skłonny jest traktować najłagodniejszą nawet różnicę zdań jako rodzaj afrontu, zaproszenie do walki na śmierć i życie.

(…) po osiągnięciu pewnego wieku, kiedy pozostałe do przeżycia lata po raz pierwszy wydają się skończone i człowieka przechodzi pierwszy zimny dreszcz, ktoś, kto umiera, wzbudza większe, bardziej braterskie zainteresowanie.

Przyzwyczajeń całego życia nie można wymazać w jednej chwili.

[...] najprostszym sposobem odzyskania utraconego rodzica jest po prostu samemu nim zostać [...].

[...] stałem się jednym z tych nieciekawych typów, właściwie niezauważalnych dla swoich rówieśników i najwyraźniej posiadających pewną organiczną wadę - nieumiejętność przyjaźni.

[...] troska o dzieci jest jednym ze sposobów troszczenia się o samego siebie.

[...] kobiety niełatwo dają się zwieść stanowiskami i hierarchiami, mundurami i medalami. Przeciwko zaufaniu, jakim mężczyźni darzą ukształtowane przez siebie instytucje, kobiety wysunęły zasadę osobowości, w której „być” ważniejsze jest niż „robić”.

Trudno wytrwać, nie mogąc się w pełni utożsamić z tym, co się robi, sądząc, że można odnaleźć siebie lub inną część swej natury w jakimś innym dążeniu.