Albert Camus

Miłość bowiem żąda odrobiny przyszłości.

W sercach wszystkich było tylko miejsce na bardzo starą i bardzo posępną nadzieję, tę właśnie, która nie pozwala ludziom poddać się śmierci i nie jest niczym innym, jak upieraniem się przy życiu.

Ale w miarę czekania przestaje się już czekać.

[...] przyzwyczajenie się do rozpaczy jest gorsze niż sama rozpacz.

[…] wielkie nieszczęścia, już dzięki swemu trwaniu, są monotonne.

Zawsze znajdzie się ktoś, kto bardziej jest więźniem niż ja.

Ludzie są raczej dobrzy niż źli i w gruncie rzeczy nie o to chodzi.

[…] piękne czyny mają tak wysoką cenę dlatego, że są rzadkie, gdy niegodziwość i obojętność bywają znacznie częściej motorami działań ludzkich.

[…] przypisując zbyt wielkie znaczenie pięknym czynom, składa się pośrednio hołd złu.

[...] może lepiej jest dla Boga, że nie wierzy się w niego i walczy ze wszystkich sił ze śmiercią, nie wznosząc oczu ku temu niebu, gdzie on milczy.

W chwili nieszczęścia człowiek oswaja się z prawdą, to znaczy z ciszą. Czekajmy.

[...] zawsze był zdania, że upór w końcu zwycięża wszelkie przeszkody.