Tomasz Mann

Dusza bez ciała jest czymś tak nieludzkim i strasznym, jak ciało bez duszy. Pierwsza z tych rzeczy jest zresztą rzadkim wyjątkiem, a druga - regułą.

[...] wydaje mi się to bardzo dziwnym, jeżeli ktoś jest głupi, a przy tym chory; gdy się te dwie cechy spotykają, to jest to chyba najsmutniejsza rzecz w świecie.

[...] zupełnie niespodzianie wpadła mu na myśl odpowiedź na pytanie, czym jest właściwie czas: niczym innym jak tylko „niemową”, słupkiem rtęci bez skali - dla tych, którzy chcą oszukiwać.

[...] jest w tym coś niesamowitego i męczącego, kiedy ciało żyje na własną rękę, niezależnie od duszy, i robi się ważne [...].

Tak, jeżeli się zwraca nań uwagę, czas płynie bardzo powoli.

[...] droga bowiem wydaje się znacznie dłuższa, gdy się ja raz pierwszy przebywa [...].

Przypuszczam, że pan nie jest wrogiem złośliwości [...]? Według mnie jest to najskuteczniejsza broń rozsądku przeciwko mocom mroków i brzydoty. Złośliwość to duch krytyki, a krytyka rodzi postęp i uświadomienie.

Rzeczy należy bez obawy nazywać po imieniu, to dodaje życiu mocy i polotu.

Najmniejszą jednostką czasu jest dla nas miesiąc. Szafujemy tu hojnie czasem - to jest przywilej cieni [...].

Jakaż to śmiałość schodzić w te głębie, gdzie tylko umarli błądzą bez celu.

[...] kapelusz trzeba wkładać na głowę, żeby go można było zdjąć, kiedy zajdzie potrzeba.

[...] choroba i śmierć nie są właściwie niczym poważnym, [...] są raczej rodzajem próżniactwa [...].